Yine bakıyorum gökyüzüne her gün yaptığım gibi yine ve yine ...
Neden şuan burdayım? Neden bu haldeyim? Neden ben? Neden herşey benim başıma geliyordu?
Yatağımda oturmuş her zamanki gibi dışarıdaki insanları izliyordum herkes mutlu gözüküyor. Herkes çok mutlu gözüküyor...
Bugün günlerden 31 Aralık(yılbaşı gecesi) ve insanlar sevdikleriyle dışarıda bunu kutluyorlar bana da insanları izlemek düşüyor..
Yurtta büyümüştüm ve sonrasında da bir işte çalışmaya başlamıştım ilk başlarda ayak uyduramasam da zamanla herşey yoluna girdi yani en azından şimdilik...
Kendime bir ev kiralayacak paraya ulaştım. Ve şuanda o evde oturmuş camdan insanları izliyordum.
Kimsem yoktu...
Hiç kimsem...
İnsanlar neden bu kadar mutluydu ki!? sadece bir yıl başı... Yeni yıla girmenin nesi bu kadar eylenceli? Bunda sevinecek ne var?
Herşey yine aynı değişecek tek şey ömürlerinin bir yıl daha kısalması olacak.
Ve onlar bunu kutluyorlar; Ölüm sürelerinin onlara yaklaşmasını kutluyorlar...
Tuhaf çünkü hayatlarından memnun olan kişilerin bunu kutlaması...tamamen onlara ters düşüyor. Yılbaşını ben ve benim gibiler, ölmek isteyenler, kutlamalı.
Aradan bir iki saat geçti ve ben halen camdan dışarıyı izliyordum. Ve anlık gelen bir istekle dışarı çıkmaya karar verdim. Biraz hava almam gerekiyordu. Hava soğuk gibi gözüküyordu bunun için kabanımı aldım. Ayakkabılığın üstünde duran anahtarlarıda cebime atıp evden çıktım.
Dışarısı gerçekten soğuktu. Açıkçası nereye gideceğimi bilmiyordum anlık gelen bir istekle dışarı çıkmıştım ama ne yapacağımı bilmiyordum. İnsanlar yanımdan geçiyor ve bana çok tuhaf bakıyorlardı nedenini anlayamamıştım. Acaba yolun ortasında durduğum içinmiydi bilmiyordum. Neyse açıkcası umrumda değildi. Yolun karşı tarafına doğru yürüdüm yerlerde kar olmasada hafif hafif atıştırıyordu. Kafelerin yanından geçiyordum ve o sıra birşeyler dikkatimi çekti. Hayır, kafede oturup eylenen insanlar değildi dikkatimi çeken camdaki yansımamdı.
Şimdi insanların bana neden öyle baktığını anlamıştım. Saçım darmadağındı ve keşke saçımla bitseydi...
Dün yaptığım makyaj gece ağladığım için akmıştı, gözlerimin içi kıpkırmızı ve gözaltlarım şişmişti. Aman Allahım yüzüm korkunç haldeydi.
Ve komik olan asıl şey ise geceliklerimle dışarı çıkmamdı üstümü değiştirmeyi bile unutmuştum.
Sahi kaç gündür yaptığım tek şey yatağımda oturmak olmuştu. Kaç gündür aynadan bile kendime bakmamıştım.(iyikide bakmamışım)
Her neyse şimdi eve gidip üstümü düzeltmek gibi bir niyetim yok biraz nefes alıp geri döneceğim zaten.
Buralara yakın bir park var ve oraya gitmeye karar verdim. Çok geçmeden parka vardım. Çok dışarı çıkan birisi değilim ama çıktığım zamanlar olur ve genelde dışarı çıktığımda bu parka gelirim.
Üstü kapalı bir banka oturdum. Ve yine izlemeye koyuldum. İnsanları değil. Gökyüzünü...
Aslında gökyüzünü izlemek insanları izlemekten daha keyifli ama ben hep gökyüzüne baktığımda istemsiz bir şekilde ağlıyorum ya da en azından gözlerim doluyor nedenini bilmiyorum. Her neyse etrafı seyretmek için başımı çevirdim ve karşıma oturmuş bana bakan bir çift gözle karşılaştım. Bir dakika hangi ara karşıma oturmuştu?
