Elif gözyaşlarını silerken Gökçin’in saçlarını okşadı.
“Sen artık bizim kızımızsın,” dedi.
Gökçin başını yana eğdi.
“Ben Pomayım di mi?”
Evren gülümsedi.
“Evet güzelim, artık Pomay ailesindesin.”
“O zaman saklambaç oynayalım” dedi Görkem.
“Ben ebe olurum!” dedi Yağız heyecanlı bir şekilde.
Egemen başını salladı.
“Tamam ama dikkatli olun, Gökçin küçük.”
Gökçin kıkırdadı.
“Ben küçük değilim! Ben döt yaşındayım!”
Yekta kahkaha attı.
“Tamam güzelim, o zaman sen de oynayabilirsin.”
Elif, Sena’nın yanına gelip fısıldadı:
“Bu çocuk sanki bunca yıl sonra gelmemiş gibi hep bizimle gibi” dedi.
“Evet yenge sanki öyle” dedi Sena
Yekta, kızının kuzenleriyle koşuşturduğunu izledi.
Gökçin kahkahalar atıyor, Görkem peşinden koşuyor, Yağız saklanacak yer arıyordu. Egemen ise bir büyük edasıyla onlara dikkat edin deyip duruyordu.
Gökçin bir anda durdu ve Yekta’ya seslendi:
“Yettaaa! Benim çot kaydeşlerim var!”
Yekta’nın kalbi ısındı.
“Evet güzelim… ve hepsi seni çok seviyor.”
Gökçin kollarını açtı.
“Ben de onları çot seviyoyum”
Pomay ailesi o gün, uzun zamandır hissetmediği bir mutluluğu hissetti.