Ev bugün her zamankinden daha kalabalıktı.
Egemen, Yağız ve Görkem oyuncaklarla uğraşıyor; Elif Gökçin’in saçlarını örüyordu.
Sena mutfakta çay koyarken onları izliyordu.
Gökçin bir anda Elif’e döndü.
“Yende, ben seni çot seviyoyum,” dedi.
“Ben de seni çok seviyorum güzelim.” dedi Elif gülümseyerek.
Sena’nın kalbi bir an durdu.
Gökçin’in o cümlesi…
“Ben seni çok seviyoyum…”
Aynı cümleyi yıllar önce kendi bebeğinden duymayı hayal etmişti.
Ama o hayal hiç gerçekleşmemişti.
Gökçin bir anda Sena’ya döndü.
“Şenaaa, şana da şarılayım mı?” dedi.
Sena gülümsedi. Ama bir yandan da gözleri doluydu.
“Gel bir tanem.” diyerek kollarını açtı.
Gökçin Sena’nın boynuna sarıldı.
Sena’nın nefesi kesildi.
Bir anlığına kendi bebeğinin kokusunu hatırladı.
O günün acısı, o hastane koridoru, o sessizlik…
Hepsi bir anda geri geldi.
Gökçin geri çekilip Sena’nın yüzüne baktı.
“Şena, sen niye ağlıyoysun?”
Sena gözyaşlarını silmeye çalıştı.
“Bir şey yok güzelim… Mutluluktan.”
Ama Yekta kapıdan onları izliyordu.
Sena’nın gözlerindeki kırılmayı gördü.
O acıyı biliyordu.
O acının nasıl bir boşluk bıraktığını…
Yekta yavaşça yanlarına geldi.
“Sena… iyi misin?”
Sena başını salladı.
“İyiyim abi. Sadece… bazen geçmiş geri geliyor.”
Elif hemen yanlarına geldi.
“Sena… istersen biraz dışarı çıkalım.”
Sena gülümsedi.
“Hayır... Ben iyiyim.”
Ama Gökçin Sena’nın elini tuttu.
“Şena, ben seni hiç bıyakmam.”
Sena’nın gözünden bir damla yaş düştü.
Bu cümle…
Tam kalbine saplandı.
“Ben de seni hiç bırakmam güzelim.”
Akşam olduğunda herkes dağıldı.
Ev sessizleşti.
Sena mutfakta tek başına bulaşıkları yıkıyordu.
Yekta içeri girdi.
“Sena… bugün biraz zorlandın.”
Sena durdu.
Ellerindeki köpük bile titriyordu.
“Abi Gökçin bana sarıldığında… bebeğim aklıma geldi.
Sena derin bir nefes aldı.
Sena başını eğdi.
“Ben… onu ilk kucağıma aldığımda hep bu an sürsün istedim. O kadar çok istedim ki… içimde hâlâ bir boşluk var.”
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
“Ve Gökçin… o boşluğu dolduruyor ama… aynı zamanda hatırlatıyor.”
Yekta onun omzuna dokundu.
“Sena… sen Gökçin için bir haladan fazlasısın. O seni seviyor.”
Sena gözyaşları içinde fısıldadı:
“Ben de onu seviyorum abi ama bazen korkuyorum. Ya bir gün beni bırakırsa? Ya bir gün annesi geri gelip onu alırsa?”
Yekta’nın yüzü gerildi.
Bu ihtimal…
Sena’nın acısını ikiye katlıyordu.
“Sena… ne olursa olsun, Gökçini vermem kimseye ama öyle bir şey olursa bile Gökçin bizi bırakmaz”
Sena gözlerini kapadı.
“Ben bir çocuğu kaybettim abi… bir daha kaldıramam.”
Yekta onun elini tuttu.
“Öyle bir şey olmayacak güzelim” dedi.
Sena başını Yekta’nın omzuna yasladı.
Sessizce ağladı.