"Neyim? Bir hiç... İşe güce yaramaz topal...
Sen sağlamsın, senin hakkın, dünyadan zevk al:
Çünkü orda düşmanlarla boğuşurken biz
Siz muhteşem salonlarda şarap içtiniz!
Ey gözünün rengi bana yabancı güzel,
Her yolcunun uğradığı ey hancı güzel!
Sen yabancı kucaklarda yaşarken her gün
Yapıyorduk bizde kanla, barutla düğün.
Sen o sıcak odalarda cilveli, mahmur
Dolaşırken... Biz de tipi, fırtına, yağmur,
Kar altında kanlar döktük, canlar yıprattık;
Aç yaşadık, susuz kaldık, taşlarda yattık.
Sen açılmış bir bahardın, biz kara kıştık;
Bizden üstün ordularla böyle çarpıştık...
Gülme öyle bana bakıp pek arsız arsız
Sen ey dışı güzel, fakat içi çamur kız!"
~Hüseyin Nihal Atsız.
"Biz vatanı karanlığa teslim etmeyecek olanlarız." Demiştim çok sevdiğim bir karakter, sahiden de biz vatanı karanlığa teslim etmeyecek olanlarız. Ülkemdeki tek gölge bayrağımızın gölgesi olsun diye uğraşanlarız. Biz herşeyimizden vazgeçip kendimizi vatanına adayanlarız.
Bugün tam 50 gün olmuştu. Bir mağarada ellerim yukarıdan bağlanmış bir şekilde yaklaşık 2 gündür duruyorum. Yaptığım küçücük bir hata beni buraya sürükledi ve ben şuan da içinde bulunduğum durumu düşünemeyecek kadar kendime sinirliyim-50 gündür olduğu gibi- her saat her dakika daha da ümidimi yitiyorum, kimse gelmiyor. Aslında kendim için gelmelerini istemiyorum sonuçta ben bu işe canım pahasına girdim fakat elimde daha doğrusu göğüs kafesimin içinde Türk istihbaratı'na acil bir şekilde ulaşması gereken şeyler var ve ben bunu 50 gündür yapamıyorum.
Bu düşüncelerimin arasından biraz zaman geçmişti artık çok acıkmıştım yaklaşık 10 gündür sadece su ile besleniyordum ve iyice güçten düşmüştüm. İçeriye iri yarı bir adam girdi. Bu bana her zaman yemek getire. Adam değildi ve ben bu adamı tanıyordum. Tilki, dağda ki lakabı Tilki'ydi ve bulduğum bilgilere göre buranın en rütbeli çakalıydı. Bana yavaş yavaş yaklaştı ve elinde şişeyi kafamdan aşağıya doğru dökmeye başladı. "Duydumki Tilki gelmeden konuşmam demişsin, bizimkilerin burnundan getirmişsin. Bak geldim iyi yapmışım demi." Dedi pişkin pişkin. Yüzümde kocaman bir sırıtış oluştu ve "Ooo hoşgeldiniz ossolistimiz de geldiğinde göre eğlence başladı desene" diyerek güldüm. Bu onun sinirini bozmuş olmalı ki yanağıma bir tokat attı ve "Sen şimdi eğlen, bakalım birazdan da böyle gülebilecek misin!" diye hafif sesini yükselterek sordu. "Sizin gibi dansözler karşımdaysa ben her zaman gülerim." Dediğimde yanağıma bir tokat daha yedim. Kapıdaki adama el yaptı ve adam elinde kocaman bir alet çantasıyla girdi."Sen gerçekten beni böyle mi konuşturabileceğini zannediyosun ya!" Diye alayla sorduğumda büyük bir kahkaha attı ve " Birazdan görürüz." Dedi. Alet çantasından bir tornavida çıkardı ve bana daha çok yaklaştı. "Sana bir kere soruyorum konuşacakmısın yoksa acılar içinde inlerken ölmeyi mi tercih edersin?". "Dikkat et de seni inletmesinler Tilkicim." Diyerek onunla dalga geçiyodum ki bir anda tornavidayı karnıma sapladı. Yavaş yavaş içinde döndürüp çıkardı ve bu seferde tam kalbimin altına sapladı. Artık anlamıştım ölecektim, hemde görevimi yerine getiremeden. Vücut direncim zayıflamıştım ve tüm ağırlığım yere gittiği için ipler yüzünden bileklerim de kesilmişti. Herşeyin sonuna gelmiştim ve ben görevimi yerine getirememiştim. Şimdi tek istediğim şey birinin beni bulması ve USB yi Türkiye'ye ulaştırmasıydı.
Ellerimi çözdüler. Yere yığıldım, haraket etmeyi denesemde başaramadım 1-2 dakika sonra bilincim kapanırken son duyduğum ses silah sesiydi. Ve bu ses ben için son umut sesiydi. Sonrası karanlık her yer her şey karanlık. Gözlerimin önüne beyaz bir ışık geldi. O ışık bana yaklaştı yaklaştı ve bana gülerek baktı, Annem. Ellerini yüzüme koydu sonra teker teker kanayan yerlerimi öptü ve gitmeden önce tek bir şey söyledi;
"Biz ülkeyi karanlığa teslim etmeyecek olanlarız Tomris, unutma sakın unutma."
Karanlık ve artık her yer karanlıktı...
...
Merhaba arkadaşlar ilk bölümden sonra bölüm atamadım kusura bakmayın ama artık yavaş yavaş bölümler gelecek lütfen beğendiyseniz yorum ve beğeni atın oylamayı da sakın unutmayın hepinizi seviyorummm💌💍
