Göçebe Kanyonu

İnsanlar gelmeden önceydi, her yer kum taneleri ve huzurla doluydu. Sonsuz sessizlik içindeki çöl kavurucu güneşin altında okyanus gibi dalgalanır, uysal bir tilki gibi kıvrılırdı. İnsanlar çölü farkedeseye kadardı. Sonra beklenen oldu ve biri Kalahari Çölünü sahiplendi. Kervanlar, develer, eşyalar, çadırlar hepsi yuva yaptı zavallı çöle. Bir zamanlar diye başlardı öyküleri, bütün gece ateşin etrafında oturur birbirlerine masallar anlatılardı.  Sıcak sohbetler edilir, dertlere çözümler aranırdı. Ama herkesin en sevdiği yaşlı bilgenin çocuklara anlattığı masallardı. "Bir zamanlar. " Diye başladı ak saçlı kadın. Doksan yaşlarında, elinde bastonuyla gezen bir garibandı. Çoğu zaman yıldızları seyreder, defterine bir şeyler karalardı. " Dünyanın en uzak kıyısına bir çocuk vurmuş. Yarı cansız bedeni suyun üstünde sallanıyormuş. Kimse bilmemiş onun göçebe kanyonundan biri olduğunu. " Masal küçük bir oğlan çocuğunun ilgisini çok çekmişti. Oğlan belini düzleştirdi ve başını dizlerine yasladığı ellerinin arasına alırken dikkatle dinlemeye devam etti. " Göçebe kanyonuna girermiş ancak unutulmuş insanlar. Kimsesiz çocuk geçmişini aramaya başlamış. Nereden geldiğini, nereye gittiğini? " İhtiyar kadın başınıp kaldırdıp devam etti. Gözleri oğlan çocuğunun üstündeydi. " Ya da kim olduğunu? "