EMİR:
"Kara kapıları aç."
KARA:
"Emredersiniz Emir bey."
EMİR:
"Beni takip edin."
Emir bey önde biz onun arkasında korumalarla bizim arkamızda çıkışa kadar gittik.
ATAKAN:
"Evet sizi dinliyorum Mihrimah neden bu halde?"
EMİR:
"Öncelikle tekrar tekrar sizden özür dilerim. Daha öncesinden sizinle iletişime geçmem gerekirdi. Ben Koran Holding CEO'su Emir Koran. Bilirsiniz gelişmiş holdinglerin düşmanı çok olur. Mihrimah Hanım'ın çalıştığı kafeye arka arkaya birkaç gün gidince bir yakınlığımızın olduğu düşünülmüş. Bundan dolayı kaçırmışlar. Tekrar kusura bakmayın, aslında olayım suçlusu benim."
ÇİÇEK:
"Ama evden çıkarken kimse görmemiş. 3. kattan nasıl sessiz sedasız indirildi?"
EMİR:
"Büyük ihtimalle içeriye gece girdiler, gündüz böyle bir şey yapmaya cesaret edemezler."
ATAKAN:
"Peki kaçırıldığından sizi nasıl haberiniz oldu?"
EMİR:
"Bizimle iletişime geçtiler. Yer tespiti yaptık, sonra da almaya gittik. Konuşma esnasında bıçakladılar ama şanslıyız ki oldukları yere varmıştık."
ÇİÇEK:
"Madem Mihrimah'ı tanımıyorsunuz neden onu kurtarmaya gittiniz?"
EMİR:
"Biz de insanız Çiçek Hanım. Bizim yüzümüzden birisinin zarar görmesine izin vermeyiz. Yaşadığımız hayat size masum gelmiyor olabilir ama bizim de duygularımız var, kalbimiz var."
ÇİÇEK:
"Peki ne zaman uyanır?"
EMİR:
"Net bir şey söyleyemem ki bugün uyansa bile en az iki gün daha burada durması lazım. Hayatı hala tehlikede."
ATAKAN:
"Ne demek hayata tehlikede!"
EMİR:
"Şöyle ki ilgimiz olmadığına inandıklarını zannetmiyorum. Bu yüzden tekrar zarar vermek isteyebilirler. Tabii bu kategoriye siz de dahilsiniz. O yüzden sizden ricam hava kararmadan korumalarla birlikte eşyalarınızdan alıp geri buraya gelin. Mihrimah Hanım için de getirirseniz iyi olur."
Nasıl bir durumun içine düştüğümüz konusunda hiçbir fikrim yok. Ne kadar saçma, ne var yani hizmetten memnun kalıp tekrar gidilemez mi bir kafeye? Bir insan başkasına zarar vermek için niye bu kadar zahmete girer? Ağabeyim onaylar bir tavırla kafasını salladı ve beni çekiştirip arabaya doğru götürdü. Fatih Bey ve 4 koruma ile birlikte önce Mihrimah'ın evine sonra bizim evimize gittik. 4. kata çıkınca;
ÇİÇEK:
"Abi içimde kötü bir his var, sanki her an bir şey olacakmış gibi çok huzursuzum." ATAKAN:
"Her şey üst üste geldi o yüzden böyle hissediyorsun. Merak etme benim gözüm tuttu adamları. Eğer temiz adamlar olmasalardı bir hastaneye bırakırlardı. Özellikle ilgilenmişler Mihrimah'la."
ÇİÇEK:
"Haklısın sanırım ama ne bileyim ilk defa böyle insanlarla muhatap oluyorum." ATAKAN:
"Güzelim sakin ol tamam mı. Eğer senin de canın güvende değilse o zaman bu durumu kabul etmek en başta benim görevim. Sen sadece benim yanımda dur korkma."
ÇİÇEK:
" Ölsek gitsek arkamızdan ağlayanımız yok. Haklısın galiba bu durumda ağlanmaz."