Onun 12 yıllık hayatı böyle devam etti.Bir sabah Meri hadsiz derecede kötü ruh halinde uyandı.Sıcaklar dözülemez olmuştu.Kızın zil çağırışına adet eden ayahın yerine hiç tanımadığı bir bakıcı geldi.-Git buradan.Seni görmek istemiyorum!-Koş ayahı çağır! Ayah:Hayır bunu yapamam.O senin yanına gele bilemez.diye odadan çıktı.Sabah açık-aydın her zamanki gibi değildi.Ev hayatının nizamlılığı bir defalık kaybolmuştu.Hemçinin eski bakıcılarda.Yeni olanlar nerdese göze değiyor,ama onlarda kendilerini garip gösteriyor,o tarafdan bu tarafa koşturuyordular.Meriye hiç kimse yakınlaşmadı.O ilk kez ayah*yardımı olmadan bahçeye çıktı.O kendi için güllük düzeltti.Birazcık toprak seperek,oranı güllerle doldurdu.Sonra çömerek kendi güllüyünün karşında oturdu ve ayah gelen gibi ona söyleyeceklerini aklından geçirdi:Donuz,donuzun kızı!Donuz,donuzun kızı!-Hindistanda en alçak küfürü defalarla tekrar etti.
Devem edecek...
