Ertesi gün okuldan önce sabah kahvaltısı için aşağı indim. Herkes kahvaltısını yapıyordu. Ben de gidip bir kızarmış ekmek ve biraz mısır gevreği aldım. Stark amca " Bugün okula geç gideceksin. Sağlık kontrollerinin yapılması gerekiyor," dedi. Bıkkınlıkla gözlerimi devirdim " Size dün de söyledim. Ben iyiyim," dedim. Bruce " Peki o zaman niye inat ediyorsun," dedi. Allahım adam beni nereden köşeye sıkıştıracağını çok iyi biliyor. Bir kaç dakikanın ardından zorunlu bir biçimde kabul ettim.
Laboratuvara geldiğimde gergin hissediyordum. Birazdan bütün yaralarım görülecek ve ben ne diyeceğimi bilmiyorum. Bruce bana bir sedye gösterdi. Sedyeye oturduktan sonra " Tişörtünü çıkarır mısın?" Dedi. Bir süre durdum. Belki ben çıkarmayınca pes edip başka bir çözüm bulur diye düşündüm. Bruce " İnatçı bir çocuksun ama ben daha inatçıyım," ve böylece son umut da çürümüş oldu. Tişörtümü çıkarıp. Yarlarımın görünmesine izin verdim. Pek çok kırbaç, pençe, kılıç, zehir, yanık ve daha yüzlerce çeşit iz. Tenime bıçakla işlenmiş kelimeler. Bruce " Bunlar nasıl oldu ?" Diye sordu. Gözlerinde endişe vardı. " Aptalca bir şey işte," dedim. Bruce kontrole devam ederken " Bunları sana biri yaptı Percy," dedi. Bense tek kelime etmeden durdum. Kontrol biter bitmez üstümü giyinip odama çıktım. Kulaklığımı takıp kalemle bir şeyler karalamaya koyuldum. Daha çizimin taslağı yeni bitmiştiki kapım açıldı. Sanki duymuyormuşum gibi devam ettim. Ancak Stark amca kulaklığımı çıkarıp" Tüm bu yara izlerin nasıl oldu? " diye sordu. Kulaklığımı almaya çalışıp" Beni rahat bırakın," dedim. Natasha komidinimden rüyasız uyku iksirimi çıkarıp," Bu da ne?" Diye sordu. Elinden kapmaya çalışıp" Seni ilgilendirmez," dedim. Bruce" Bir ilaç mı? Hasta mısın?" Diye sordu. " Hayır," dedim. Steve" Percy sakin ol ve cevap ver. Sana ne oldu?" Dedi. " YETER!" Diye bağırdım bir kez daha iksiri almak için hamle yaparak. Natasha elinden iksiri düşürdü ve şişe duvarda paramparça oldu. " Hayır!" Diye bildim sadece. Stark amca " Merak etme Percy bir tane alabilirim," dedi. Yerimden kalkıp," Sorunumun bir çözümü yok, anlayın tamam mı?! Tek geçici çözüm o iksirdi! Yapması haftalar alan o iksir! Size beni rahat bırakmanızı söylemiştim! SADECE RAHAT BIRAKMANIZI!!" Diye bağırıp kaçtım. Evden gittim. Onlardan uzağa, sorulardan uzağa. Bir ara sokakta Anka olup özgürlük heykelinin tepesine çıktım. New York'u izledim. Onlardan kendi iyilikleri için tüm bunları saklıyordum. İnsanların bana acımasını istemiyordum. Bana anladıklarını söyleyeceklerdi ama tek yaptıkları yalan söylemek olacak. Çünkü yaşadıklarımı ancak yaşayan anlardı. Ve kimse benim yaşadıklarımı anlamamıştı.