Aradan 1 hafta geçti. En yakın arkadaşım Jack ile buluştum.
"Naber Marcelin, nasıl gidiyor?"
"Her zaman ki gibi"
"Gezmek için müzeye gidelim mi? Çok seviyorsun ya orayı"
Tedirgin olmuştum,ama isteğini geri çeviremem.
"Peki"
Yolda giderken bir dondurma arabası kesti önümüzü.
Jack bana hiç birşey demeden koşup gitmişti.Ah,hala küçük bir çocuk gibi. Çocukluğundan beri dondurmalara bayılır.
"Jack,hala küçük bir çocuk gibisin"
"Hadi ama, dondurmayı çok sevmem benim suçum değil!"
Her zaman ki gibi gülüşüp müzeye gittik,ama içimde kötü bir his vardı...
