biliyordu hiçbir şeye anlam veremiyordu babası penceleri ,o adamlar kimdi onlar Lena bunlara kafa bile yoramadan ağlamaktan yorgun düştü ve uykuya daldı
Sabaha kalktığında basının ağrıdıgını hissediyordu babasıyla konuşması gerekiyordu aşağı indi babasını masada otururken gördü " baba konuşabilir miyiz?" Diye sordu babası yavaşça kafasını kaldırdı Lena babasının uyumadigini anlayabiliyordu gözleri ağlamaktan kıpkırmızı olmuştu ama dün geceki yaraları yoktu " konuşalım tabiki kızım" Lena nasıl sorması gerektiğini biraz düşündü " dün olanlar ben bir anlam veremiyorum" dedi Lena Martin derin bir nefez aldı ve oturması için sandalyeyi gösterdi Lena tereddüt ile gidip sandalyeye oturdu ve konuşması için babasını bekledi " kurt adamlara inanir misin?" Dedi Martin bu kadar hızlı olmasını oda istemiyordu ama bilmesi kızı icin daha iyiydi
" Benimle alay mı ediyorsun baba" dedi Lena Martin aniden pencelerini çıkardı Lena korku ile babasına baktı babasının gözleri kırmızıya dönerken Lena korkusuna engel olmaya çalıştı" korkma" dedi Martin en son isteyeceği