Arthur bize gelecek çok heyecanlıyım.*Zil çalar* Ah geldi bile.
Arthur: Selamlar Bir tanem!
*Mia gülümser, Arthur'u içeri alır ve odasına çıkarlar*
Arthur: Odan çok tatlıymış aynı senin gibi *göz kırpar*
Mia: Haha sağol *gözleri dolmaya başlar* bu oda düzenini ölen annem yapmıştı...
*Arthur Mia'nın ağladığını görür ve ona sarılır*
Mia: Arthur canım çok yanıyor... İlk annem şimdi de babam....
Arthur: Shh geçecek ben varım burda hayatım...*Mia ağlama devam eder ve Emma (üvey annesi) duyar*
Emma: Ah! Yeter Mia başım ağrıdı git ve başka bir yerde ağla!
Arthur: Kes sesini ve Mia'ma bulaşma!
Emma: Ahh çok korktum lütfen bana bir şey yapma hahaha ciddi olamazsın demi Arthur?
Arthur: Çık dışarı, hemen!
Emma: Off çok korktum. Kes sesini ve Mia'nı al ve evimden defol! Şizofren domuz!
*Arthur Mia'ya baktığında Mia'nın gözlerini kapatıp daha çok ağladığını görür*
Arthur: Hemen çık dışarı yoksa sonuçları çok kötü olacak!
Emma: En fazla ne yapabilirsin ki? Mia hemen dedim defol evimden!
*Mia kapıya doğru karlktığı anda Arthur yerinden kalkar ve Emma'nın saçından tutarak dışarı atar ve kapıyı kapatır*
Arthur: Çöp kalmış da onu attım aşkım * gülümser*
Mia: *hafif sakinleşmiş şekilde* Hadi gel de derse başlayalım hayatım.
Arthur: Tamam aşkım sen ne dersen.
*1 saat sonra bütün ödevleri bitmiştir*
Arthur: Hey Mia sana bir şey diyebilir miyim?
Mia: Tabikii.
Arthur: Bizde kalmak ister misin ama yani istemezsen sıkıntı değil ben Emma için dedim sana kız-
Mia: Tamam *gülümser*
Arthur: Yes be hadi eşyalarını toplayalım da bize gidelim.
*Eşyalarını toparlar ve çıkarken Emma'nın uyuduğunu görürler*
Arthur: Beter ol!
* Çıktıktan 15-20 dakika sonra*
Emma: Hey Mia galiba sana bir özür borçluyum... Bir dakika ne? MİA! NERDESİN?!
