2 yıl sonra.
❞
Derin bir nefes alıp gülümsedim. Azam her zamanki gibi Akın ile uğraşıyordu. Akın da karşılık olarak Azam'ın yaptıklarının aynısı Azer'e yapıyordu ama Azer bu durumdan bıkmış olacak ki iki eline aldığı yastıklarla Azam ve Akın'a vurmaya başlamıştı.
Alev onların bu haline göz devirip arkasına yaslandı. İki yıl önce olanlardan sonra hayatımız bir noktada düzene girmişti. Öyle ki hayatımızın bir yılını sorunsuz geçirene kadar sanki ertesi günü bir olay olacakmış gibi diken üstünde beklemiştik.
Şimdi ikinci yılı devirmiştik. Azer Alev'e evlilik teklif etmişti. Azam hala Sare'yi seviyordu ve anlaşılan sevgisini mezara kadar götürecekti. Akın, Akın'dı. Abimin eski defterinde bulduğum numaranın kime ait olduğunu merak ettiğim için aklıma gelen ilk kelimeyi yazdığım sonrasında hayatımda ve kalbimde yer edinen adamdı.
O kelimeyi o kadar benimsemişti ki 'girift' adında ikinci bir mekan açmıştı.
"Sevgilim." Nefes nefese yanıma çöktüğünde göğsüne yaslandım başımın üstünden öptüğünde gülümsedim. Aşkı onunla tatmış olmak hayattaki en büyük şansımdı. "Ne düşünüyorsun?"
Omuz silktim. "Öyle genel."
"Genel?"
"Genel işte Akın. Bizi, abimleri." Yaslandığım yerden ayrılıp yüzüne baktım. "Hayatımdaki en büyük şansımın sen olmasını."
"Öylemiymiş?" bir anda dudaklarımdan öpüp geri çekildi. "Sanki şanslı olan benim." Cümlesi biter bitmez kafasına yediği yastıkla bıkkınlıkla derin bir nefes aldı. "Azam'a rağmen şanslı olan benim."
Tekrardan dudaklarımdan öpüp ayağa kalktı ve az önce kafasına çarpıp yere düşen yastığı alarak Azam abimin üzerine atladı. Arkama yaslanıp ikisinin bu haline gülümsedim.
İyi ki abimler beni annemin ya da babamın büyütmesine izin vermemiş.
İyi ki o gün şeytana uyup o numaraya yazmıştım.
Onları çok seviyorum.
❝