5000 yılıydı ve gezegen darmadağın durumdaydı. 3500 yılındaki büyük kriz gezegenimizi harap etmiş, geride yalnızca dev kubbeli yapılarla korunan hayatta kalan birkaç şehir kalmıştı. Ben bu şehirlerden birinde, uygarlığımızı yöneten iki değişmez kurala göre yaşayarak büyüdüm: yüksek yaşam kalitesini sürdürmeye sıkı bağlılık ve üremenin tamamen yasaklanması.
Görüyorsunuz, sert ve sınırlı dünyamızda hayatta kalabilmek için kaynakların sıkı bir şekilde orantılanması gerekiyor. Herhangi bir şeyi, hatta bir kağıt parçası kadar basit bir şeyi bile israf etmek kesinlikle yasaktı. Ve toplumumuzun devamı için yeni eklemeler, beslenecek yeni ağızlar olamaz. Yalnızca 'değerli' görülenlerin çocuk sahibi olmasına izin veriliyordu ve o zaman bile bu nadir görülen bir ayrıcalıktı.
Genç bir kadın olarak kendimi sık sık varlığımın anlamını düşünürken buldum. Bu toplumda gerçekten değer görüyor muydum yoksa makinenin bir dişlisi miydim? Anneliğin sevincini de acısını da bir daha yaşayamama düşüncesi üzerime ağır geliyordu. Ama bu, itiraz edilemeyecek bir kuraldı ve ben de çocuksuz bir hayata razı oldum.
Ta ki her şeyi değiştirecek bir sırra rastlayana kadar. Karizmatik bir liderin liderliğindeki bir grup isyancı, katı üreme yasalarını aşmanın ve hükümetin bilgisi olmadan çocuk sahibi olmanın bir yolunu keşfetmişti. Üreme yasağının iktidardakilerin nüfusu kontrol etmesinin bir yolu olduğuna inanıyorlardı ve değişim yaratmaya kararlıydılar.
İlk başta tereddütlüydüm, tüm hayatım bu kurallar üzerine kurulmuştu ama isyancıları ve onların ideallerini tanıdıkça onların davasına kapılmaktan kendimi alamadım. Ve sonunda, kendi aileme sahip olma şansı için her şeyi riske atarak onlara katıldım.
Ancak baskıcı hükümete ve onun güçlü ordusuna karşı savaşırken, yaşamın gerçek anlamının katı yasalara uymakta değil, başkalarıyla kurduğumuz sevgi ve bağlarda bulunduğunu fark ettim. Daha iyi bir gelecek için çalışırken, belki de, sadece belki, yeni bulduğum ailemin kuralları çiğnemeye değer olduğunu düşünmeden edemedim.