Bölüm 6

Piknik alanı şehirden uzaktaydı. Ağaçların arasında küçük bir açıklık, etrafta birkaç masa, biraz kuru yaprak ve bol sessizlik vardı. Gün boyu kahkahalarla, oyunlarla, ufak tartışmalarla geçmişti. Güneş batarken hava serinlemeye başladı. Selin küçük bir kamp ateşi yakmış, Mert ve Barış marshmallow eritmeye girişmişti.Ela biraz uzaklaştı. Çimenlerin üstünde tek başına oturuyordu. Telefonunda bir playlist açtı, sesi kısık ama yeterliydi: ♫“Night Changes” – One Direction“Everything that you’ve ever dreamed of, disappearing when you wake up…”O sırada Berk, elinde termosla yanına geldi. “Soğuk olur diye çay yaptım,” dedi.Ela hafifçe gülümsedi. “İyi düşünmüşsün. Kafam da biraz soğuk zaten.”Sessizce yanına oturdu. İkisi bir süre konuşmadan sadece müziği dinledi. Aralarında telaşsız, doğal bir yakınlık vardı artık.Ela başını çevirdi. “Barış seni sevmiyor galiba.”Berk omuz silkti. “O herkesin dikkatini çekmeye alışkın. Ben sessiz kaldıkça daha da rahatsız oluyor.”Ela derin bir nefes aldı. “Ama senin sessizliğin… insanı içine çekiyor.”Berk dönüp gözlerinin içine baktı. “Senin gülümsemen de. Ama bunu ilk defa söylüyorum.”Bir an her şey durdu. Müzik sustu. Ateşin çıtırtısı, uzaktaki kahkahalar, kuşların geceye karışan sesleri…Ela gözlerini kaçırdı ama kalbi karnına doğru çekilmiş gibiydi.Berk usulca sordu: “Sen… yalnız mısın?”Ela birkaç saniye düşündü. “Bazen çok kalabalıkken bile yalnızım. O zaman ne oluyor sence?”Berk başını eğdi. “Bence en kalabalık hissettiğin an, biri sana gerçekten dokunduğunda olur.”Ela’nın sesi hafifçe titredi. “Mesela şimdi mi?”Berk bir şey demedi. Yalnızca elini, yavaşça Ela’nın elinin yanına koydu. Dokunmadı ama aralarındaki mesafe neredeyse yoktu. Ve o an, o küçücük boşluk, her şeyden daha yoğun bir temastı.Uzakta bir şarkı çalmaya başladı — bu kez Barış’ın açtığı bir listeden: ♫“Sweater Weather” – The Neighbourhood“’Cause it’s too cold for you here and now, so let me hold both your hands…”Ela içinden geçirdi:Bu gece, bazı şeyler hiç söylenmeden söylenecek.