Bölüm 1

GERİ DÖNÜŞ Başlangıç Işıl, hastanenin gece nöbetini tutarken, koridorun sakinliğine alışmıştı. Tek tek duyduğu bip sesleri, arada bir geçen doktor ve hemşirelerin ayak sesleri dışında hiçbir şey yoktu. Ama bir anda kapı hızla açıldı ve içeriye dört kişi girdi. İki erkek, iki kız… Ellerinde, baygın bir şekilde yatan bir adam vardı.İçlerinden biri, elinden tutarak, sırtında taşıyan Doğu’yu acilen Işıl’ın odasına doğru yönlendirdi. Gözleri kapalı, vücudu gevşemişti, adeta yere yığılacak gibiydi. Işıl, tanıdığı bir silueti bir kez daha görmek için gözlerini büyüttü.Doğu.Boks dünyasında adını duyurmuş, lisede herkesin dikkatini çeken o çocuk. Kumral saçları, gözlerindeki o sert bakışları ve her zaman hafif gülümseyen ifadesiyle Doğu, lise yıllarının unutulmaz karakteriydi. Ama şimdi, baygın bir şekilde hastaneye getirilmişti. Gözlerindeki o tanıdık ışık kaybolmuş, sadece yorgunluk ve hastalık izleri kalmıştı.Işıl, bir anda bir kalp çarpıntısıyla geri çekildi. İçindeki korku, endişe ve tanıdık bir his karışımı, onu hareketsiz bıraktı. Uzun yıllar sonra Doğu’yu görmek, tüm lise yıllarını bir anda hatırlatmıştı. Bir zamanlar yan yana oturdukları, birlikte ders çalıştıkları, kahkahalarla geçen günler geri dönüyordu. Ama şimdi, çok farklıydılar. Işıl tıp fakültesini kazanmış, o ise boks dünyasında yükselmeye başlamıştı. Yolları ayrılmıştı. Ya da öyle sanmıştı.“Doktor, bu çocuğu hemen tedavi edin!” diye seslendi arkadaşlarından biri panikle. Işıl, hızla harekete geçti. Onları takip ederek Doğu’yu hastane yatağına yatırdı. Soluklanması için oksijen maskesi takarken, aklı bir yanda geçmişe gitmişti. Yıllarca sadece arkadaşı olarak bildiği Doğu, bir anda kalbinde bambaşka bir yer edinmişti.“Doğu… Ne oldu sana?” diye fısıldadı. Sesindeki titremeyi fark etti. İçinde bir korku vardı; ama aynı zamanda, geçmişin izleriyle karışan bir duygusal karmaşa. Onunla birlikte büyümüş, birlikte gülüp eğlenmişti. Ama şimdi, bu yabancı adamla, bir doktor olarak karşı karşıyaydı.Arkadaşları birer birer dışarıya çıkarken, Işıl, Doğu’nun başucunda yalnız kaldı. Gözlerindeki solgunluk, yıllar önceki halinden çok uzaktı. Ama bir yandan da hissettiği bir şey vardı—bunu daha önce hiç fark etmemişti. O, Doğu’yla geçirdiği zamanın, aslında sadece dostluktan ibaret olmadığını, içinde yıllarca gizlenmiş bir şey olduğunu fark etti.