"Geçecek, geçemeyişler gibi."
Küçük yaşlarımda başladı, hayatımın mahfolluşu. Kendimi kaybedişim. Bu hiçliğin içinde tek başımayım. Yalnızım. Annem, babam yanımda değil. Ben Fransa' da yaşıyorum, Onlar ise Türkiye de. Yaşadığım durumlar yüzünden beni psikoloğa götürmüşlerdi beni, yani sesler vs. yüzünden. Psikolog ise moral bozukluğundan kaynaklanabileceğini, yalnız kalmamın benim için daha iyi olacağını söylemişti. Bu yüzden ben de Fransa' ya geldim. Eğitim hayattıma burada devam ediyorum. Lise son öğrencisiyim. Bu yıl Üniversite sınavına gireceğim. Biliyorum. Bu haldeyken, kafam böylesine karışıkken pek başarılı olamayacağım. Ama ben elimden geleni yapacaktım. Bir ses yüzünden hayattımı mahfetmiyecektim.
Yine her zaman ki gibi erken saatler de kalmıştım. Nedenini bilmiyorum. Biri beni uyandırıyormuş gibi hissediyorum. Kafayı yiyorum galiba. Çünkü şizofrenlik böyle bir şey. 1 hafta önce psikoloğa gittim ve bana testler yaparak, testlerin sonunda da şizofren olabilme olanağın çok yüksek ve bunun maalesef ki hala net olarak bir tedavisinin bulunamadığını söyledi. Psikolog bunları bana söylediğinde hiç tepki vermedim, biliyordum. Bir şizofren olduğumu biliyordum. Aksi takdirde bir insanın başına böyle şeyler neden gelsin ki? Bir anormallik olmalıydı.
4 saat sonra okulla gidecektim ve ben sadece 2 saatlik uykuyla ayaktayım. Uyuyamıyorum, biri engel oluyor gibi hissediyorum. Benim uyumamam için elinden geleni yapıyor sanki...
Şuan okuldayım. Sınıfın en kuytu köşesinde oturuyorum. Kapı tarafının en arka sırasında. Ders Türk Dili Edebiyatı. Dersi dinliyorum ama katılmıyorum. Kimsenin beni fark etmesini istemem. Zaten kim böylesine birini tanımak isterdi ki.
Bilmiyorum neden sınıfta bir çocuk bu aralar çok dikkatimi çekiyordu. Yani kendime yakın gördüğüm tek insan olabilirdi. Hiç onla konuşmadım. Sadece öyle arada gözlemliyor, gözüme çarpıyordu. Ders bitti. Çoğu kişi teneffüse çıktı ve biz 5, 6 kişi sınıfta öylece oturuyorduk. Masaya bakıyordum ve sanki birinin beni izlediğini hissettim, hissediyordum. Bu benim açımdan çok rahatsız ediciydi. Kafamı kaldırmak istiyordum ama olmuyordu. Artık kafamı kaldırmaya yetindiğimde...