Sevgili günlük; 05.01.1981
Bugün sabah biraz erken kalktım çünkü bugün Vedat ile pikniğe gidecektik. Vedat’ın en sevdiği poğaça ve kurabiyeyi yaptım. İçecek olarak da portakal suyu sıktım. Vedat bu sefer beni hiç bilmediğim bir yere götürdü. Orman o kadar güzeldi ki. Yemekten sonra tüm hikâyeyi ona anlattım. Onun için bir ay kitapçıda çalıştığımı duyunca gözleri bir fal taşı gibi açıldı. Hikâyenin hepsini anlattığımda “Kim acaba bu aşkından öldüğün kişi?” dedi. Mızıkçı bir çocuk gibi söylememekte ısrar ettim. Nedenini sorunca da “Tanıma ihtimalin çok yüksek. O yüzden.” Dedim. Sonra da eve geldim işte. Vedat’ı çok seviyorum. Can dostum diyebilirim. Ama bugün kitapçıya gidememem çok üzücü oldu.