"Sen ölücek misin" diyen Ali'nin sesini duyduğumda kaskatım kesilmiş şekilde ona baktım.
Alin bana şokla bakıyordu, yanım yaklaştı "Alin" dedim zorlanarak Alin "yani sen ölüceksin ve Bize bunu söylemedin" dediğinde karşımda durmuştu.
Sinirliydi "Alin lütfen" dedim, Alin gözleri dolmuştu bana sıkıca sarıldı onun boynuna gömüp ağlamaya başladım.
Alin beni Kendinden ayırdı "Sen bize bunu nasıl söylemezsin abime bu yüzden mi böyle dedin peki ya deniz" dediğinde Ağlayarak başımı salladım.
Alin "Bu böyle olmaz sen bu acıyı tek başına çekiyorsun ve yakında ölüceksin" dedi, "Lütfen Alin kimseye söyleme" dedim.
Alin "Hayır bugün herkes öğrenicek senin masum olduğunu" diyerek beni bıraktı ve Alphan'ın olduğu yere ilerlemeye başladı.
Arkasından Alin yapma diye bağırıyordum, Alin beni dinlemiyordu birden önüme sabah bana omuz çaprpan kızlar çıktığında ne olduğunu anlamadan beni ittirmişti.
Kız "Alphan yetmedi sıra Aline mi geldi" dediğinde kızın ne yapmaya çalıştığını anlamamıştım kızı boşverip tekrardan alin'in peşinden gidecekken kız kolumdan tuttu.
"Hiç bir yere gitmiyorsun" dedi ve saçımdan tuttu "sen oruspunun ta kendisinin aileninde zaten seni oruspu görmememsine şaşmamalı" dediğinde ağlayarak kızı ittirdim Ailemede yalan söylemişti bu pislik.
Beraber kavgaya girdiğimizde karşılık veremiyordum çünkü kalbimin acısı vardı kız Saçımdan tutup dirseğiyke karnıma vurdu dayan lütfen kalbim.
Melike ile beste birde ışık onlarda kavgaya dahil olmuş bizi ayırmaya çalışıyordu.
Kızı ittirdim ve yüzüne tokat attım tam ona tekrardan vuraccakken kolumu tutan kişiyle ve yere düşmemle neye uğradığımı şaşırdım.
Kalbimin derinlikleri kadar ağrıtıyordu gözlerim artık kör olmuştu sanki Alphana baktım bana bunu o yapmıştı hemde onun için canı yanmasın diye kendimi feda ettiğim adam bana bunu yapmıştı.
Nefes alamaz olduğumu hissettim, Alphan "yeter artık kesin kavgayı" diyerek bana öfkeyle bakınca anlamıştım kalp diye bir şey yoktu bendee.
Sakince ayağa kalktım ve hem aşk hemde kırılmış gözlerle baktım ona, ve sessizce ona yaklaştım, Alin hayal kırıklığı ile abisine bakıyordu.
"Alphan Sönmez Keşke kendini Affettirmeyecek bir hata yapmasaydın keşke" dedim ve Onu arkamda bırakıp yavaş yavaş yürüdüm, Kalbim yoktu orda artık ben Ölüyordum kalbim ağrıyordu ama benim tek düşündüğüm yine sevdiklerimin acısıydı.
Başım dönmeye başladı sanki nefesim kesiliyordu Arkamdan ayak sesleri geliyordu ama sanki onları duymakta bile zorlanıyordum.
Ölüm Gelmiş miydi?
Evet gelmişti ve ben Nedense mutluydum demekki 17 yıllık hayatımda beni sadece kendi ölümüm mutlu edecekti.
Sert bir yer, kapanan gözler ve artık ölümün ucuu
Bölüm sonuuuu.......