Kapının çarpmasıyla uyanmam bir oldu."Kalk lan hastaneden çağırdılar."dedi babam bağırarak."Tamam 5 dk ya hazırlanırım"dedim uykulu bir sesle."Kapının önüne çıkıyom,çabuk gel"dedi babam benim duyacağım bir sesle.Tamam diyip odadan çıkarttım babamı.Banyoya gidip elimi yüzümü yıkayıp ve dişlerimi fırçaladıktan sonra tekrar odama gidip,
(bunu) giydim.Sonra babamın yanına gidip "Hadi çıkalım" dedim.Zaten hastane yakındı 5 dk giderdik yürüyerek.Annemde bizimle geliyordu,arkamızdaydı.Hastaneye vardığımızda babam"Ayaz doktor hangi katta."diye sordu danışmana."3 kat 32.oda efendim."dedi danışman."Tamam dedi ve danışmanı söylediği kata doğru ilerlemeye başladık.3. kata vardığımızda 32. odaya doğru yol aldık.kapının önüne gelmiştik ve annem kapıyı tıklattı.İçeriden gel komutu yla içeri girdik.İçerde bir aile daha vardı,ama yinede içeri girdik.Diğer aileye baktığımda bana nedense çok şefkatli bakıylardı.Neden öyle baktıklarını anlamamıştım ama yinede bedense yüzümde bir tebessüm oluşmuştu.Gülümsediğimde babam kolumdan cimciklemeşti ama canımın yandığını anlamamıştım.Çünkü alışmştım,her zaman ama her zaman bana şiddet gösteriyordu.Daha sonra canım acımıştı o yüzden babama döndüm.Beni öldürecek gibi übakıyordu.Kızdığını anladığım için onlara bakmak yerine doktora doğru baktım.Doktur konuşmaya başladı."17 yıl önce ne yazıkki hastanemiz bir yanlışlık yaptı.Çocuklar karışmış.Bunu söylemek gerçekten çok üzücü ama ne yazıkki bu doğru bir şey."dedi biraz üzgün bir sesle.İlk du doğumda çok ama çok şaşırmıştım resmen ağzım açık kalmıştı."Evet hastane olarak çok ama çok üzgünüz."dedi doktur."O yüzden DNA testi yapmamız lazım"dedi ekleyerek doktur.Bende kolumu açıp kan alma odasına girdim,daha sonra hemşire geldi ve benden kan aldı.Daha sonra diğer kızdan da kan aldılar."2 saate çıkar."dedi hemşire.Bende kafamı onaylarcasına salladım.Sonra o kız geldi."Lütfen Ceren hanım zorluk çıkartmayı."dedi.Demek adı Ceren'di."Ya of tamam ama yavaş olun benim cildim hassasdır tamammı."dedi Ceren.Bende o na bir bakış attım.Sonra biraz hastanenin bahçesine çıktım.Olanları idrak etmeye çalışırken yanıma bio annem ve bsbam geldi."Meraba kızım benim adım Müzeyyen Yılmaz."dedi bio annem."Benim kızım de adım Ahmet Yılmaz."dedi bio babam."Meraba bende Zeynep Demir."dedim."Ama artık Yılmaz olcak dimi kızım."dedi bio babam.Bunu duyunca biraz korktum doğrusu.Çünkü Yılmaz ailesi farklımıydı yoksa eski ailem gibi miydi.Neyse böyle böyle sohbet ettikten sonra 2 saat geçmişti.O yüzden doktorun yanına gittik."Ceren Yılmaz 100'de 99.98 Bahadır Demir'in kızıdır,Zeynep Demir 100'de 100 Ahmet Yılmaz'ın kızıdır."dedi doktur.Bunları duyunca bi başım döndü ama kendime geldim.Şu an bunlar bitiyor mu.Hayatımın yarısı işte şimdi başlıyordu.Defterin kirli sayfalarını yırtıp,yeni bembeyaz sayfalara yazı mı yazıcaktım ben.GERÇEKTEN mi?Korkuyorum ama bir taraftan da mutluyum.Umarım bu aile eski ailem gibi değildir,umarım bu eski aileyle bir daha karşılaşmayız umarım.Neyse.Ceren de beni ittieirip eski ailemin yanına koştu.Müzeyyen hanım da benim yanıma koştu ve sarıldı.Hayatıda ilk kez birisi bana sarılmıştı,o da ANNEM di."Seni çok seviyoruz kızım"dedi babam ve Ceren'in saçından öpmüştü.Bana bir ke dahi kızım demeyen adam,her zaman şiddet uygulayan adam şu anda Ceren'e kızım dedi.Annem yanağımdan öpüp kulağıma"Kızım evimize gidelim mi?"diye sordu.Bende sinirlerimi daha fazla bozulmaması için evet dedim.Arabaya binip eve gittik.Ev ev değil resmen şato."B-Burası sizin eviniz mi? "diye sordum." Evet kızım,senin ve bizim"dedi babam.Sonra ne iş yaptıklarını sordum."Ben Pilot,annen de doktur kızım"dedi babam.Gerçekten şaşırmıştım.Ayrıca da çok gurur duydum onlarla.Okumuş ve meslek sahibi bir ailem olduğu için çok şanslıydım."Sen ne olmak istiyorsun kızım?"diye sordu annem."Ben veteriner olmak istiyorum annecim"dedim."Oy senin anne diyen dillerini yesin ler kızım."dedi annem şefkatle.Neyse eve girdiğimizde ağzım açık kalmıştı resmen.İçerisi acayip bir şekilde güzeldi."Anne,baba burası çok ama çok güzel."dedim."Canım kızım benim."dedi babam.Sonra da salona geçti ama içerde tanımadığım 5 kişi vardı.Biz gelince 4'dü hariç 1'i tek kalktı.Sonra kalkan kişi,kalkmayan kişileri NAZİK bir dille kaldırdı."Kalkın lan kardeşimiz geldi."dedi.Kardeş mi?Onlar benim abilerim miydi? Sanırım sorunun cevabı evetti.Annemler koltuğa oturunca benide yanlarına geldim fakat tekli bir koltuğa oturdum.Sonra annem bir bir abilerimi anlatmaya başladı."Bak kızım sıradan gidiyorum,Umut abin en büyük abin 29 yaşında ve bizim şirkette Ceo,Uraz abin 2. abin 27 yaşında usta Şef,Pamir abin 3. abin 25 yaşında ve Beden eğitimi öğretmeni,Ferit abin 4. abin 23 Yazılımcı, Atlas abin 5. ve son abin 21yaşında Avukatlık okuyur, anladın mı?."dedi.İçimden "Çüş oğlum ben bunlarla nasıln baş edeyim ya off" dedim.Ama Umut abim dışında 4 abim de bana dik dik bakıyordu."Of yeter ben odama gidiyorum"dedi Uraz abim."Bende gidiyorum,he ayrıca çok dramasın."dedi Pamir abim bana iğrenç iğrenç bakarak."Sen onları takma,gel canım kardeşim yanıma otur ve istersen kendinden bahset."dediUmut abim ve yanına gidip oturdum.Oturunca Ferit ve Atlas abim yanımdan uzaklaşıp gittiler.Neyse Umut abime kendimden bahsetmeye başladım.Konuşa konuşa,sohbet ede ede yarım saat geçmişti.O yüzden biraz yorulmuştum.Anneme odamın nerede olduğunu sordum."2. katta Pamir abinin odasının yanında kızım."dedi annem.Bende 2. kata gittim.Odama doğru yürürken Pamir abim ayağıma çelmet attı."Neden yaptın bunu."dedim ayak bileğimi tutarak."Sende aynı Ceren gibisin de o yüzden canım."dedi aşağılarak."Beni başkalarıyla karıştırma,beni tanımadan da yargılama"dedim ve ayağa kalkmaya çalıştım.Zar zor da olsa kalktım ve odama topallaya topallaya yürüdüm.Odamın kapısının önünde artık dayanamadım ve bayıldım.O sırada annem geldi ve son duyduğum şey ise"Sen çok oldun ama... "
Evet canlar bu bölüm bu kadardı.
Sizce 2. bölümde ne olcakkk.
Bay bay💋
