"burcu hemen buraya gel!"dedi üvey annem. Ben ne yaptım ki sadece kendimi korudum o benim annem bana inanmalı beni korumalı bütün anneler böyle yapar dimi
"anne gerçekten yalan söylüyor ben sadece kendimi korudum neden inanmıyorsun bana ben senin kızınım!?" Dedim işaret diliyle İnsan neden kendi evladına inanmaz o kadar kötü bir evlat mıyım acaba.
"Yeter artık bıktım senden nefret ediyorum benim kızım olduğun için sende utanıyorum hastalıklısın sen birde utanmadan millete kur mu yapıyorsun."
Sert bir tokat attı bu attığı ne ilk tokat ne de son tokattı. Arkadan üvey babamın sesini duydum daha çok uğultu gibi ama sonrası yok.
Gözlerimi açtığımda odamdaydım her yerim acıyordu dışardan annemle babamın sesi geliyordu.
"Selin manyak mısın sen neden dövdün kızı ya ?"
Az önce babam beni mi kordu beni mi önemsedi?
"Cevap versen kadın biz yarın hastaneye gideceğiz DNA testi için oradakilere ne diyeceğiz neyse...git şu kızına söyle temizlensin sonra yanıma gelsin sevgilim."
"Tamam Ahmetim"
Dur ne testi yani ben onların kızı değil miyim ben boşuna mı o hakaretleri,dayakları yedim ama bir yandan artık kurtuluyorum belki o insanlar bana daha iyi davranır...
Duşa girip temizlendikten sonra kapatıcı ile morlukları kapattım üvey babamın yanına gittim üvey annemle masa da beni bekliyorlardı.
Korkuyordum ya yine ceza verirlerse ama olsun ne ceza verirse versin bu son olacak hissediyorum.
Masaya her zamanki yerime oturdum babam konuşmaya başladı.
"Burcu bu akşama ceza yok ama alışma sadece bir kerelik bir şey bu yarın hiç kimseye bir şey anlatmak yok ben sana izin vermediğim sürece kimse ile konuşma duydun mu beni hee bu arada bu evde yaşanan şeyler burada kalır biliyorsun dimi güzel kızım."
Aslında onları seviyorum sonuçta onlar olmasaydı şuan yaşıyor olur muydum bilemiyorum." anladım baba" Dedim işaret dilinde Yemek yemeye başladık ama benim kilo almamam lazımdi yani onlar öyle istiyordu ama bence yeterince zayıfım 45 kilo ne ya neyse.."şey baba bugün tatlı yiyebilirim söz yarın hiçbir şey yemem.. lütfen"
Babam boş gözlere bana baktı sanırım düşünüyordu." Tamam ama sadece 2 kaşık fazlası yok!"aslında bugün herşey iyi gidiyordu sabah ki olay hariç hatırladıkça canım acıyor aslında bir yerden sonra alışıyor insan ama kimse bana inanmıyor 2 senedir hep aynı şey ne zaman onun geleceğini duysam kendimi odaya kitliyorum annelerinden işine geliyor beni arkadaşlarıyla tanıştırmak istemiyorlar niye bilmiyorum galiba beni istemiyorlardı.
Ama bu gün okuldan gelince onu gördüm yine pis bir gülüşle beni süzdü o kadar çok korktum ki anneme ve babama defalarca anlatım ama bana inanmadılar benden bir süreden sonra kendimi korumayı mecbur öğrendim...
Sabah hemen duşa girdim. Saçlarımı kurtuma gereği duymadım çünkü çok uzunlar uğraşamam sonra hemen yüzümdeki morlukları kapattım kollarındaki morluklar belli olmaması için uzun bir şeyler giyindim Allah'tan hava soğuktu... umarım hastanede kan veririken kimse bir şey fark etmez yoksa akşam ceza alırdım ve bunu hiç istemiyorum.
(Kombin bu tarzz)(Eğik yazılar işaret dili bu arada)
"Burcu hadi seni bekliyoruz çabuk ol!"
" tamam geliyorum."
Hastaneye girdiğim zaman eski anılarım aklıma geliyor sanki o günler hiç bitmeyecek gibi...
Doktorun odasına girdiğimiz de diğer aile de oradaydı kadın beni görünce çok sıcak gülümsedi hemen bende ona aynı şekilde gülümsedim.
" Evet diğer aile de geldiğine göre anlatmaya başlayalım... O gece nöbette olan hemşire bebekleri karıştırmış maalesef ama merak etmeyin gerekli işlemleri yaptık." Birden o kadının yanındaki adam konuştu galiba benim babam oluyor
" Biz sizin yaptığınız bir hata yüzünden yıllardır acı çekiyoruz karım sürekli ağladı duydun mu doktor şimdi uzatma ve hemen testi yaptır kızımızı alıp hemen gitmek istiyoruz!" Doktor nedenini anlamadığım şekilde gerildi.
Bu sırada üvey babam hemen beni kolumdan tutup sert bir şekilde kenara çekti şuan herkes bize bakıyorlar ama ne kadar canımın yandığını sadece ben ve o biliyoruz.
" Bana bak ufaklık şimdi senden kan alacaklar sakın konuşmuyorsun duydun mu beni konuşursan ne olur biliyorsun dimi güzel kızım."aslında yıllardır konuşmamamdaki tek neden o adam ama kimse bilmiyordu bunu...
Başımı evet anlamında salladım sonunda kolumu bıraktı.
Gerçek babam bize bakıyordu ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.
Hemşire odaya girdi ve beni kan almaya götürdü. hemşire kolumu açmaya çalışırken dün annemin sıktığı yere dokundu acıyla geri çekildim.
Kadın ne olduğunu anlamadan içerdeki adam hemen yanıma geldi.
"Kızım iyi misin ne oldu söyle bana acını mi yaktı yoksa?" Ne oluyor neden beni koruyor ki o da üvey babam gibi kandırıyor beni biliyorum güvenmem ona hiç kimseye...
"birşey yok sadece iğneden korkuyorum."
Adam tuttuğu nefesini bıraktı neden beni önemsiyor,kadın kolumu sıyırdı ve korku ile yanımdaki adama baktım bir şey olduğunu anlar mı acaba ama adamın yüzünde sadece ifadesizlik vardı.
Ona baktığımı anlayınca hemen bana baktı gözlerinde ne olduğunu bilmediğim bir şey vardı..sevgi.. şefkat.. özlem..
Neden bilmiyorum ama içimden ona sarılmak geldi.
"Evett kan alma işlemi tamam ama tenin biraz hassas galiba morarma ihtimali var haberin olsun canım." Gülümsedi bende ona gülümsedim ayağa kalktığımda sanki içimi okumuş gibi bana sarıldı.
Üvey babamın her seferinde çektiği çektiği saçımı o nazikçe okşadı. İçimde bir
şeyler hissettim..sevgi mi bu acaba?
