Kapı ağır açıldı.Önümde duvar vardı resmen.
Emir:
-Buyurun kime bakmıştınız?
-Ben damla birkaç gün önce babamı kaybettik ve benim öz kızı olmadığımı ve buranın adresi vardı beni hastaneden çalmış.
Sesim titriyordu gözümden yaşlar süzülüyordu hissediyordum.Omzumda bir el hissettim abimdi.
Emir:
-Gece,Onur,Arda aşağı gelin
Gece:
-Ne var abi bu kız kim sevgilin mi?
Onur:
-Abi bu kız sevgilin mi?
Emir:
-saçmalamayın bu kız bizim kayıp kardeşimiz(!) olduğunu iddia ediyor.
Kardeşimiz yerini dalga geçer gibi söylemişti.burda mutlu olmayacağımı o an anladım.
Onur:
-neyi bekliyoruz hastaneye gidelim.(bi zeki bu ha)
-Arda insene aşağı!
yukarıdan hapşırma sesleri geliyordu
Arda:
-Abi ben gelm-(hapşırık) gidin siz.
Evden çıktılar beraber hastaneye gittik.Kan verip oturduk.Başım dönüyordu sabah bişeyler yememiştim.Kan verince daha da kötüleşmiştim.Midem bulanmıştı.Lavaboya gidecektim ayağa kalktım.Gözlerim karardı sonrası boşluk.
(Emirin gözünden)
Hiç tanımadığımız bir kız kardeşimiz olduğunu iddia ediyordu.Kan vermiştik sonucu yarım saate çıkar demişlerdi.kız yanımda kıvranıyodu.Ayağa kalktı.Birkaç adım attı.sonra yere düştü.Abisi olduğunu düşündüğüm adam yanına koştu.Bizimkiler doktora haber verdi.Hiç umursamamışlardı.Nolduğunu bile bilmiyorduk.Nasıl bu kadar umursamazlardı.
(Damlanın gözündene geri dönelim)
Hastanelerden nefret ediyordum.Yine hastanedeydim.Bu çok can sıkucıydı.Annem bağırmaya başladı.Yemek yemediğim için kızıyordu.
-sakin ol anne iyiyim ben.
Doktor geldi
-Emir Karaca ile Damla Yavuzoğlu 99,9 kardeş
Keşke yanlış olsaydı.Keşke kardeş olmasaydık.Annemler bu akşam gidiyordu.Orda kalıcaktım mecburen.hastaneden çıktık.Yarım saat bir saat yol vardı.Ölüm sessizliği vardı.Bu sessizliğ bozan Onur oldu.
-Ee senin en sevdiğin renk ne?
-kahverengi
-en sevdiğin yemek?
-Yemek sevmiyorum
abim lafa atladı
-bugün ondan bayıldı.
karnına ufak bi yumruk attım
Onur:
-Bize böyle yumruk atacaksan işimiz zor.
Gece:
-Hele bi kardeşlerime dokun
elini kaldırmıştı.bağırıyordu aynı babam gibi
abin oturuyordu yanımda ellerimi kulaklarıma götürdüm kafamı abime gömdüm.
-Vurma vurma korkuyorum
abim saçımı okşuyordu
-geçti damlam geçti
Emir:
-noldu böyle
-yalnız konuşalım bunu
eve gelmiştik.istemiyordum içeri girmek ya yine el kaldırırsa? bağırısa?
Abim emir onur ve geceyi alıp bahçeye çıktı.
Arda aşağı indi
-Ayyyy yellozz çık evdennn
annem girdi araya
-… böyle oldu işte
-Ayy kızzz sorryy gel sarılam
İlk defa birisi özür dilemişti sarılayım demişti.Zordu benim için temas etmek.Yinede üzülmesin diye sarıldım ona
-Adın ne?
-Damla
-Ben sana damlasu dicem
gülümsemekle yetindim
-bişeye alerjin mi var sabah hapşırıyordun?
-Haaa evet kedi tüyüne var
-evde kedi mi var?
-yok
-eee
-camdan girmiş
-haaa tamam
o zaman anladım ki anlaşacağım kişi arda olacak
(Emirin gözünden)
kız doğumundan beri şiddet görüyordu.Bize alışması uzun sürecek gibi.Abisi çok detay vermedi ama asla evlat gözüyle bakılmadığını söylemişti
(damlanın gözünden)
Annemler gidiyordu.Tepkisizdim sarıldık ve gittiler.Yemek için masaya geçtiler yanlarına gitmedim.
Arda:
-Kızzz damlasu gelsene
-yok ben yemem
-kız çöpstick gibisin gel
mecburi gittim.Fasülye ve pilav vardı.Yemek istemiyordum.Fasulyeden bi kaşık aldım.Öksürmem bir oldu.
Emir:
-iyi misin Hatice abla bi su getirirmisin?
Nefes alamıyordum telefondan 112yi tuşladım.Yazı seçeneğinden karabibere alerjim var yedim nefes alamıyorum yazdım.Ev adresi sesli komutu gelince adresi yazdılar.5 dakika sonra kapıdaydı.Acile götürdüler.Bi ilaç bi serum nefes alabilmeye başladım.
Arda:
-Hiç sormadık sana alerjin varmı diye of mankafam of
-sizin suçunuz değil ben söylemedim.
-bizim herkesin vardır alerjisi alerjiğizdir Sanada sormalıydık.Neyse şimdiden sorayım varmı başka alerjin?
-polene ve karabibere bildiğin başka yok
-gece ve emirinde var polene alerjisi
-Ne zaman eve gideriz?
-Yarım saate çıkarız
DEVAM EDECEK
(yoruldum)
