Eve girdikten sonra)
"Kızım hadi gel. Eve girelim ve ailenin diğer üyeleri ile tanış." Dedi öz babam.
İçeri girdiğimizde salon olduğunu düşündüğüm alana gedik.
"Çocuklar hepiniz buraya gelin" Diye seslendi öz annem.
Biraz sonra evin tüm halkı salondaydı.
"Hadi kendinizi tanıtın." Dedi öz annem. Kimse birşey söylemeyince kendisi devam etti.
"Tamam ben başlıyorum. Adım Pırıltı." Dedi. Ona Pırıltı hanım demeye karar verdim.
"Ben ise Atlas."Dedi öz babam. Ona da Atlas bey demeye karar verdim.
"Ben Deniz. En büyük çocuğuyum bu ailenin." Dedi sarışın olan abim Deniz. Fakat ona da Deniz diyecektim.
"Oğlum bakın sizin üçüzünüz. Tanışın." Dedi Pırıltı hanım.
"Anne yeter ikide bir karşımıza bir kız getirip üçüzünüz deyip durma. Sıkıldık. Kimseyi kabul etmiyoruz. Bizim üçüz olmamız umrumuzda değil. İkizim ile mutluyum ben." Dedi biri.
"Üçüz mü?" Diye sordum. Şok olmuştum.
"Ay birde bilmiyorum ayağına yatıyor." Dedi yine aynı kişi.
"Çok ayıp Kerem. Üçüzün ile nasıl konuşuyorsun. Kızım senin üçüzlerin Kerem ve Kerim. Sizden sonra en küçük abin Arda. Arda ve Deniz'in arasında ise Emir abin var." Dedi Pırıltı hanım.
"Ben sadece Kerem ve Kerim'in abisiyim" Dedi Arda.
"Bende Kerem Kerim ve Arda'nın abisiyim sadece." Dedi Emir.
"Benim üçüzüm olması umrumda değil. Sadece Kerem benim ikizim." Dedi Kerim.
Bu söyledikleri gerçekten kırıcıydı. Gözlerim doldu.
"Bir odam var mı?" Diye sordum Pırıltı hanıma bakarak.
"Tabiki. Gel sana odanı gösteriyim" Dedi Pırıltı hanım.
Bana odamı gösterdi. Oda gerçekten çok güzeldi. Pırıltı hanım gittikten sonra kapıyı kilitledim ve bir duvarın kenarına oturup ağladım. Bir yandan ise sayıkladım. Sadece;
"Ben size ne yaptım? Ne?Ne? Tek suçum yaşamak!" Diye sayıkladım. Kendimi yavaş yavaş kaybettim. Nefes alamadım. Soyut eller boğazımı sıkıyordu. Gözlerim kapandı.
"Kızım lütfen aç şu kapıyı." Dedi bir ses.
"Anne yüz vermeyin şuna." Dedi bir başka ses.
"Ekim iyi misin?" Dedi daha farklı ses.
"Ses ver hadi lütfen" Dedi aralarından bir ses.
"Anne şuna kızım demeyen." Dedi bir başkası.
"İlgi çekmeye çalışıyor işte" Dedi bir diğeri.
"Öldü mü acaba? Öldüyse kurtulduk." Dedi biri.
Ben mi? Duyuyorum ama gözlerimi açamıyorum. Kıpıdayamayıyorum. Ne yaparsam yapayım olmuyor. Boğazımı tutuyor soyut eller.
"Mecbur kırıcaz"Dedi biri. Sesini alıyorum sesin sahibinin kim olduğunu anlayamıyorum.
"Kızın biri için değmez." Dedi ötekisi.
Tam o sırada gürültü bir ses geldi. Sanırım kapıyı kırmışlar.
"Ekim kızım beni duyuyor musun?"
"Anne yemeyin şunun numarasını."
Arkamdaki kaosu bıraktım, kendimi o uykuya bıraktım. Belkide şuan tekrar baygınlık geçiyorum. Bilmiyorum.
Kabuslar gördüm. Onu gördüm. Bunca yıldır babam zannettim adamı.Bunca yıldır ailem zannettiğim kişileri. Melisa'yı gördüm. Ve beni gördüm. Sessiz çığlıklarımı gördüm. Her gece ağladığım zamanları gördüm.
Yavaş yavaş kendime geliyorum. İlk önce sesler geldi.
"Anne Ekim ne zaman uyanıcak?" Diye sordu Deniz.
"Birazdan uyanır." Diye yanıtladı Pırıltı hanım.
"Bu hala numara yapıyor." Dedi bu Kerem'in sinirli sesiydi.
"Oğlum anlamıyor musun o senin üçüzün!" Dedi Atlas bey.
"Hayır baba anlamıyorum anlamıycam." Dedi bu sefer daha da sinirliydi Kerem.
Gözlerim yavaşça açtım. Ama kendimi halâ çok yorgun hissediyorum.
"Kızım iyi misin?" Diye sordu Pırıltı hanım. Ben ise neden odamda olduğumu merak ediyorum.
"Evet iyiyim." Sesim gerçekten yorgun çıktı.
"Neden numara yapıyorsun?" Diye sordu. Soran Keremdi.
"B... Ben numara yapmıyorum." Dedim zar zor.
"S... Sen numara yapıyorsun." Diye taklit etti beni Kerem.
Bir süre bekledik. Ben yine nefes alamıyorum.
"B...b...ben yine n...n...nefes alamıyorum." Dedim. Çenem titriyordu.
"Oğlum hemen şu camı aç" Dedi Pırıltı hanım. Camı açınca rahatladım.
"Yarın ilk iş hastaneye gidiyoruz." Dedi Pırıltı hanım
"Gerek yok." Dedim.
"Bu ciddi birşey." Dedi Pırıltı hanım.
"Hep oluyor." Dedim. Cevabım onları şaşırtmışa benziyordu.
"Nasıl yani? Daha önce bunu yaşadın ama Gül Hanımlar seni doktora götürmedi mi?"Diye sordu şaşkınlıkla Pırıltı hanım.
"Evet ne olmuş ki?" Diyerek hem cevapladım hemde de sordum. Pırıltı Hanım Atlas Bey'e kaş göz yaptı.
"Yok birşey. Sen dinlenmene bak biz çıkalım." Dedi Pırıltı hanım. Bu söylediğinin üzerine herkes odadan çıktı.
Yaklaşık beş dakika sonra salondan sesler gelmeye başladı. Hemen yataktan kalktım. Kulağımı kapıya yasladım. Sesleri nihayet net bir şekilde duyabildim. Pırıltı Hanım'ın endişeli sesini duydum.
💗BÖLÜM SONU💗
BU BÖLÜM HAKKINDA DÜŞÜNCELERİNİZİ BEKLİYORUM.
KARAKTERLER HAKKINDA NE DÜŞÜNÜYORSUNUZ?
BEĞENDİYSENİZ OYLAMAYI VE YORUM YAPMAYI UNUTMAYIN.
SİZLERİ ÇOK AMA ÇOK SEVİYORUM
💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗
