BÖLÜM 1 — FİLM BAŞLAMADAN ÖNCE
Yatılı okulun saat 21.46'daki hali, gündüz halinden tamamen farklıydı.
Koridorlarda neredeyse kimse yoktu. Ders sırasında öğrencilerin koşuşturduğu merdivenler sessizleşmiş, duvarlardaki ışıkların bazıları kapatılmıştı.
Ama 2. kattaki 214 numaralı odada durum biraz farklıydı.
Kenan yatağının kenarına oturmuş, kapıya bakıyordu.
Kenan : Ben söylüyorum, bu gece yakalanacağız.
Emre elindeki cips paketini açtı.
Emre : Yakalanırsak da seni öne atarız.
Kenan : Neden beni?
Emre : Çünkü en ciddi görünen sensin. Öğretmenler ciddi insanlara daha çok inanıyor.
Mine aynadan kendine bakarak saçlarını düzeltti.
Mine : Bence Emre'yi öne atalım. Konuşarak herkesi ikna eder.
Leyla güldü.
Leyla : Emre konuşmaya başlayınca öğretmen bizi cezalandırmak yerine kendisi odadan kaçabilir.
Emre : Çok ayıp. Ben gayet ikna ediciyim.
Mine : Geçen hafta kantinciye bozuk parayla tost aldırmaya çalıştın.
Emre : Ve neredeyse başarıyordum.
Kenan başını iki yana salladı.
Kenan : Sizinle neden arkadaş olduğumu gerçekten bilmiyorum.
Emre : Çünkü bensiz hayatın sıkıcı olurdu.
Kenan : Hayır. Sadece sessiz olurdu.
Leyla : İkiniz de susun artık. Film izleyeceğiz.
Dördü aynı odada kalıyordu.
Okuldaki öğrenciler onlara 4'lü Tayfa diyordu.
İsim ilk başta tamamen şaka olsun diye ortaya çıkmıştı. Ama zaman geçtikçe herkes onları bu isimle çağırmaya başlamıştı.
Dördünün karakterleri birbirinden tamamen farklıydı.
Kenan her şeyi önceden düşünürdü.
Leyla korkusuzdu ve özellikle tehlikeli durumlarda grubun önüne geçerdi.
Mine eğlenceli, alaycı ve biraz da süslüydü.
Emre ise grubun en umursamazıydı. Ne kadar ciddi bir durum olursa olsun mutlaka bir şaka yapacak bir yol bulurdu.
Bu yüzden bazen diğer üçünün sabrını fazlasıyla zorluyordu.
Ama yine de birbirlerinden ayrılmazlardı.
Mine telefonunu eline aldı.
Mine : Tamam, film hazır.
Kenan : Korku filmi olduğundan emin misin?
Mine : Evet.
Kenan : İsmi ne?
Mine birkaç saniye ekrana baktı.
Mine : Karanlığın İçinde.
Emre kaşlarını kaldırdı.
Emre : Korku filmi ismi seçerken hiç mi yaratıcı olmuyorlar?
Mine : Sen daha iyisini bul.
Emre düşündü.
Emre : Kenan'ın Matematik Sınavı.
Kenan ona baktı.
Kenan : Komik değil.
Emre : Bence korkunç.
Leyla gülerek televizyonu açtı.
Ekran tamamen siyahtı.
Filmin başlamasına birkaç saniye vardı.
Tam o sırada televizyonda beyaz harflerle bir cümle belirdi:
"BU FİLMİ İZLEMEDEN ÖNCE ODAYI KONTROL EDİN."
Dördü sustu.
Emre ekrana baktı.
Emre : Bu film kendini fazla ciddiye alıyor.
Mine : Belki filmin giriş yazısıdır.
Kenan ayağa kalktı.
Kenan : Bir dakika.
Odaya dikkatlice baktı.
Kenan : Gerçekten de odayı kontrol etmemiz gerekiyor olabilir.
Emre güldü.
Emre : Sen de hemen ciddiye aldın.
Kenan televizyonu gösterdi.
Kenan : Ekranda ne yazdığı önemli değil. Ama bu yazı filmin başlamasından önce çıktı.
Cümlesini bitiremeden ekrandaki yazı değişti.
"GEÇ KALDINIZ."
Leyla'nın gülümsemesi kayboldu.
Leyla : Bu film daha başlamadı.
Mine telefonuna baktı.
Mine : Ben filmi açtığıma eminim.
Emre kumandayı aldı.
Emre : Kapatıyorum.
Televizyon kapandı.
Odadaki herkes birkaç saniye sessiz kaldı.
Emre rahat bir şekilde arkasına yaslandı.
Emre : Gördünüz mü? Bitti.
Televizyon yeniden açıldı.
Dördü birden ekrana baktı.
Emre : Tamam. Bunu ben yapmadım.
Ekranda artık film yoktu.
Bir koridor görüntüsü vardı.
Karanlık, uzun bir koridor...
Ve görüntünün en sonunda bir kapı.
Kapının üzerinde:
214
yazıyordu.
Kenan yavaşça arkasını döndü.
Kendi odalarının kapısına baktı.
214.
Kenan : Bu bizim oda.
Kimse cevap vermedi.
Televizyondaki kamera kapıya doğru yavaşça ilerledi.
Kapıya yaklaştı.
Sonra görüntü aniden kesildi.
Film başladı.
---
Yaklaşık bir saat boyunca hiçbir gariplik olmadı.
Film gerçekten de korku filmiydi.
Eski bir ev...
Kaybolan insanlar...
Gizemli bir çocuk...
Ve evin içinde sürekli duyulan ayak sesleri.
Dördü bir süre sonra filmin konusuna kaptırdı kendini.
Ta ki ekranda bir kapı görünene kadar.
Kapının üzerinde:
214
yazıyordu.
Mine filmi durdurdu.
Mine : Bir saniye.
Kenan ekrana baktı.
Kenan : Gördüm.
Leyla : Ben de.
Emre koltuğa yaslandı.
Emre : Tesadüf.
Kenan ona döndü.
Kenan : İlk sahnede odamız çıktı. Şimdi de aynı numara.
Emre : Tesadüf.
Kenan : Emre...
Emre : İkinci tesadüf.
Mine parmağını kaldırdı.
Mine : Üçüncüsünü bekliyoruz.
Film devam etti.
Ekrandaki karakter kapının önüne geldi.
Kapının üzerinde yine:
214
yazıyordu.
Karakter kapıyı açtı.
İçerisi...
Onların odasıydı.
Aynı yataklar.
Aynı masa.
Aynı televizyon.
Hatta masanın üzerinde duran cips paketi bile aynıydı.
Mine yavaşça ayağa kalktı.
Mine : Hayır.
Leyla televizyona yaklaştı.
Leyla : Bu imkânsız.
Kenan:
Kenan : Filmdeki oda bizim odamız.
Emre ilk defa hiçbir şey söylemedi.
Ekrandaki karakter odanın içine girdi.
Sonra kameraya döndü.
Doğrudan ekrana baktı.
Sanki...
Onları görüyormuş gibi.
Dört arkadaş hareketsiz kaldı.
Karakter dudaklarını oynattı.
Ses yoktu.
Kenan televizyonun sesini açtı.
Bir fısıltı duyuldu.
Ses : Dört kişi...
Ekran karardı.
Film durdu.
Emre kumandayı yavaşça masaya bıraktı.
Emre : Tamam.
Mine : Ne tamam?
Emre : Bu filmden nefret ettim.
Leyla televizyona baktı.
Leyla : Bence filmi kapatalım.
Kenan başını salladı.
Kenan : Kesinlikle.
Mine televizyonu kapattı.
Bu kez ekran tamamen siyah kaldı.
Dördü birkaç saniye sessizce oturdu.
Sonra Emre:
Emre : Yarın başka film seçiyoruz.
Mine : Kesinlikle.
Kenan : Hatta film falan izlemiyoruz.
Leyla : Anlaştık.
Tam o sırada kapının dışından bir ses geldi.
Tak.
Dört kişi aynı anda kapıya baktı.
Sonra tekrar:
Tak.
Kenan fısıldadı.
Kenan : Kim o?
Cevap yoktu.
Emre ayağa kalktı.
Emre : Belki biri şaka yapıyordur.
Leyla başını iki yana salladı.
Leyla : Saat gece on bir.
Mine kapıya baktı.
Mine : Ve koridorda kimse yoktu.
Üçüncü kez ses geldi.
Tak.
Bu kez kapının altından küçük, siyah bir kâğıt içeri kaydı.
Leyla eğilip kâğıdı aldı.
Üzerinde yalnızca şunlar yazıyordu:
"YARIN FİLMİN İÇİNE GİRECEKSİNİZ."
Emre kâğıdı Leyla'nın elinden aldı.
Okudu.
Sonra gülmeye çalıştı.
Emre : Çok komik.
Kenan kâğıdı ondan aldı.
Kenan : Bunun komik olduğunu nereden çıkardın?
Emre : Çünkü saçmalık.
Leyla kapıya baktı.
Leyla : Peki bunu kim yazdı?
Kimse cevap vermedi.
Mine yavaşça televizyona döndü.
Televizyon kapalıydı.
Ama siyah ekranın ortasında...
Dört kişinin yansıması yerine beş kişinin yansıması vardı.
Mine'nin nefesi kesildi.
Mine : Çocuklar...
Emre ona baktı.
Emre : Ne oldu?
Mine televizyonu gösterdi.
Dördü de ekrana baktı.
Beşinci kişi onların arkasında duruyordu.
Yüzü görünmüyordu.
Sadece karanlık bir silüetti.
Leyla hızla arkasını döndü.
Kimse yoktu.
Televizyona tekrar baktıklarında...
Beşinci kişi de yoktu.
Emre birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra kapıya yürüdü.
Kilidi çevirdi.
Kenan : Ne yapıyorsun?
Emre : Bu gece kimse odadan çıkmıyor.
Dördü birbirlerine baktı.
Kimse itiraz etmedi.
Çünkü ilk kez...
Emre'nin şakası yoktu.
Ve o gece 4'lü Tayfa'nın bilmediği tek bir şey vardı:
İzledikleri film, aslında onları izliyordu.
