Gençliğimi yazsam roman olurdu

Küçükken hep akülü arabam yada bisikletim olsun isterdim biraz geç oldu ama oldu bisikletim oldu ama akülü arabam hiç olmadı zaten her çocuk ister ama o akülü arabayı bir türlü alamaz dimi işte o çocuklardan biride bendim ama bizim çocukluğumuz çok güzeldi bence şimdiki çocuklar oyun bilmez oyuncak bilmez sadece bilgisayar tablet olmuş herşeyleri onlar anlamaz sokakta oynamayı gezmeyi dolaşmayı iş işten geçtikten sonra da anlasalarda geri dönmez giden zaman ben zamanın nasıl geçtiğini anlayamadım su misali aktı geçti ömrümüz ama biz sadece baka kaldık sadece maziyi hatırlayıp keşke şunuda yapsaydım dedik ama keşkeler faydasız kalıyor bazen içimizden geçeni söyleyemiyoruz her zaman bu cesareti sadece zaman aleyhimize işlediğinde buluyoruz kendimizde malesef demekten yorulduk artık yürüyecek dermanımız kalmadı sanki dizlerimizin bağı çözülecek emeklemekten ama bir türlü doyamadık keşkelere olsun ama o da bi anı olarak kalır arkamızdan bu dünyada bizden sonrakiler keşke demesin diye uğraşalım bundan sonra onlarda güzel bir hayat yaşasın cennet gibi ülkemizin cennet gibi şehirlerinde