Paris uçağı beş dakikaya kalkacaktır.Yolcularımızın dikkatine!"Anons sesini duyunca işlemlerimi yaptırıp uçağa doğru yürümeye başladık.Annemle ayrılma zamanımız geldiğinde yine dertlenerek somurttu: "Kızım,içimde kötü bir his var. Nolursun kendine dikkat et. İnince de haber ver." Dedi bir yandan bana sarılarak. Bende son kez sarılıp cevap verdim:"Tamam anne merak etme. Dikkatli olucam." Ve uçağa binmek için annemden ayrıldım. Koltuğumu bulup oturdum. Çantamdan laptopumu çıkardım ve makalemi yazarken hostes gelip bir şey ister miyim diye sordu:"bir kahve ve kek alabilir miyim."hostes kahvemle kekimi verince başka yolculara sormaya gitti.Ve bende Kütahya'dan Paris'e gidene kadar makalemi bitirme isteğiyle başımı cama yasladım. Makalemi iki saatte on sayfa yazmıştım. Uykum bastırmaya başlayınca uykuya dalmak için boyunluğumu takıp uyumuya başladım.
Daha yarım saat uyumuşken uçağın hızlandığını hissettim. Gözlerimi hızlıca açarak yerimde doğruldum. Yan taraftaki yolculara baktığımda herkes ya uyuyor ya da hiçbir şeyden habersiz bir şekilde telefonlarıyla ilgileniyorlardı. Hostese ne olduğunu sormak için çağırdım. Hostes geldi ve sorduğum da bunun kendi düşüncem olduğunu ve yola çıktığımızdan beri aynı hızda gittiğimizi söyledi. Ama ben öyle düşünmüyordum. Bir şeyler ters gidiyordu. Fazla kafaya takmayarak kulaklıklarımı takıp uykuya dalmaya çalıştım. ... İki saat sonra yeniden sesler duydum. Hostesler koşturuyordu ve alarm sesi duyuluyordu. Herkes korku ve telaş içinde kemerleri sanki onları koruyacakmış gibi elleriyle kemerlerini sıkıyorlardı. Bir hostesi durdurup neler olduğunu sordum. Uçağın kendi kendine hızlandığını ve hız limitini geçtiğini söyledi. Ve birden bir anlığına bir çarpışma oldu ve hemen geçti. Ama artık ben uyanık değildim