İnsan kendi seçimleri yüzündenmi kaybeder yoksa kaderinde kaybetmesimi yazılıdır?.
Acılarla doluydum,belkide size hafif gelecekti ama bu yaşıma zorluklarla gelmiştim,neredeyse çoğu insan gibi,ama bu hayatta kazanmak istiyorsanız her zaman ayakta durmalısınız,yıkılmadan,incinmeden, zaten zor büyümüş bir çocuğun incinmesi çokta kolay bir şekilde olmazdı.
Ama zaten biz daha doğmadan kaybetmemişmiydik?.
Zamanla etrafınızdaki insanları uzaklaştırırsınız sonra yapayanlız kalırsınız,bu hayatın bize oynadığı oyunda bundan ibaret değilmiydi zaten .
Önce yanlız bırakır sonra duygusuz birine dönüştürür.
Ama bu hikâyede yanlız kalmayı ben seçmiştim tüm olanaklarıyla,ama genede kaybettim öyle değilmi,
kazanamayacağımı bile bile.
Evin kapısının önünde ayakkabılarımı giyiyordum,okula çok uzak bir yerde oturmuyordum 2 veya 3 sokak vardı nerdeyse ve bu bana kolaylık sağlıyordu.
Kulaklığımı unuttuğum aklıma gelince arkamı dönüp vestiyerin üstüne uzandım ve alıp kulaklığı kulağıma taktım ve yola çıktım.
İlerlerken ara sokaktan bi çığlık sesi duymamla kendimi yavaşlattım,ve yavaş yavaş sokağa doğru ilerledim,ne olduğunu tahmin edebiliyordum ama genede tedirgin olmuştum.
Sokağı dönünce karşılaştığım manzara beni hiç şaşırtmadı,okulumuzun büyük ama büyük zorbası gene ekibiyle birini sıkıştırmış dövüyorlardı.
Neredeyse her gün oluyordu bu olaylar,ve artık canımı çok sıkmaya başlamıştı yanlarına doğru ilerlemeye başladım.
Yaptığımın iyimi yoksa kötümü olduğunu bilmiyordum,iç güdülerimle ilerleyecektim
-artık dursanızmı acaba
Birinin sağ taraftan beni görüp üstüme yürüdüğünü farkettim,ama çok geçmeden liderleri olduğunu bildiğim çocuk onu durdurdu.
Dövdükleri çocuğun yüzü kandan gözükmüyordu resmen
Çoçuğu bırakıp bu seferde Tugay -ekibin lideri-üstüme yürümeye başladı.
Ne mutlu bana artık benimlede sorunları vardı.
Tugay
-sen kimsin
Diye sordu,beni tanımaması normaldi,okulda pek fazla konuşmazdım o yüzden çoğu kişi tanımazdı,tanımayanların arasında tabikide bu gurupta vardı.
-kim olduğumun bir önemi varmı.
Sözlerimle tek kaşını kaldırdı,bu muhtemelen bir tehditti ama duruşumu hiç bozmadan devam ettim
-şimdi bu saçmalığa son verin.
Tugay
-buna senmi karar vereceksin.
Evet gerekirse ben karar verecektim,böyle kendini beğenmiş insanlar yüzünden ülke iyice kötüye gidiyordu
-evet gerekirse ben karar vereceğim.
Dedim iç sesimi tekrarlayarak ve onun yaptığı gibi bende tek kaşımı kaldırdım
Berke
-hadi ama ne istediğini söyleyecekmisin artık,hangimizi istiyorsun.
Söylediğiyle buz kesilmiştim.
-n_ne saçmalıyorsun sen.
Tugay
-hadi ama söyleyebilirsin
Dedi ve elini kaldırıp saçımı kulağımın arkasına koydu,ve elini çeneme doğru getirmesiyle elini ittim.
-sizin gibi hiç bir halta yaramayan insanlara çok fazla değer veriyorlar belliki,ne dediğimi bile düzgün anlayamıyorsun okulda sizden neden korktukları belli oldu,TAM BİR PİSLİKSİNİZ.
Son cümlemi bağırarak söylemem dışardaki insanların dikkatini üstümüze çekmişti.
Arkama dönerek sokağın çıkışına doğru ilerledim.
Tugay
-daha işimiz yeni başlıyor.
Dediğini duydum ama duymazlıktan gelerek yürümeye devam ettim.
Okula vardığımda hızlıca sınıfa çıktım,çoktan ders başlamıştı içeriye girip özür diledikten sonra yerime oturdum ve hızlı yürüdüğüm için derin soluklar almaya başladım.
Ela
-iyimisin
Didiğini duyduğumda dönüp ona baktım ve
-teşekkür ederim sadece biraz acele ettim
Dedim ve önüme döndüm.ders başlamıştı odaklanmaya çalışıp derse katıldım.
