Bir alnımdaki silaha, bir de maskeliye bakıyordum. Ağlıyordum. Adının anabel olduğunu öğrendiğim kişi maskeliye şöyle dedi,
- j! Saçmalama!
- anabel onu bayılt.
- j...
- anabel onu bayılt dedim!
- tamam.
Ben anabel bakarken, anabel maskesinden dolayı onun yüzünü göremediğim için eli ile bana sakın ol işareti yaptı. Sonra yavaş yavaş yanıma yaklaşarak beni bayılttı.
Yaklaşık 1 saat sonra...
Gözlerim yavaş yavaş aralanırken tek görebildiğim karanlık olmuştu. Gözlerimin biraz alışmasını bekledim. İşte o anda kendi evimin çatı katında olduğumu ve busefer ne ayağımın ne elimin ne de ağzımın bantlı olduğunu farkettim. Yavaşça ayağa kalktım ve yıllardır içine girmediğim çatı katında dolaşmaya başladım. İlk oyuncak bebekleri gördüm ve bir anda...
Flashback 15 yıl önce,
- anne, annee!
- efendim mir?
Annem bana hep mir diye seslenirdi.
- oyuncak bebeklerimi bulamıyorum!
- tatlım, onlardan vazgeçmelisin artı-
- anne oyuncak bebeklerim nerede?
- çatı katında mir. Onlara bakamazsın çatı katına çıkamazsın.
O çatı katına o zamandan beri çıkmadım.
Günümüz,
Oyuncak bebeklere biraz daha bakarken sırası ile hatırlamaya başlıyordum. Fakat bir oyuncak bebeğe geldiğim zaman bu oyuncak bebeği hiç görmediğimi farkettim. Bı oyuncak bebek erkekti. Özenle süslenmişti. Diğer oyuncak bebekler bile bu kadar güzel ve süslü değildi. Ben bunları düşünürken orada olduğunu farketmediğim maskeli;
- o oyuncak bebek bana aitti. Dedi.
- sen? Ne?
