8 saat aynı yerde oturup düşündük
ama artık akışına bırakmaya karar verdik
"ailene haber vericekmisin ışıl"
söylesen ne çare bu sadece onları üzmek olmaz mı çağan
"sen en iyisini bilirsin ama bence doktor çaresini bulucak"
böylemi düşünüyosun
"karamsarlığa gerek varmı"
karamsar değilim sadece doğruları söylüyorum
ordan kalktık ve evlere dağılmaya karar verdik
"umarım beraber yaşlanırız"
umarım
eve varmıştık
eve girdim ve kendimi direk duşa atım
elimden hiç bir şey gelmiyordu sadece
gün geçtikçe hücrelerim çoğalıyordu
odama geldim ve bilgisayarımı açtım karıştırırken
tüm anılarımın olduğu bir klasör buldum
yarısından çoğu çağan a aitti onu kaybetmek isteyebileceğim son şey olurdu
o gece uyumadım sadece oturup dışarıyı izledim
sabah olduğunda çağan elinde bir kutu çikolatayla kapımdaydı
"sana çikolata getirdim seversin diye kan şekerini yükseltir"
çok teşekkür ederim çok tatlısın
ama gerek varmıydı sence
"tabiki vardı hızlı bi şekilde hazırlan işimiz var"
sabah sabah kafan attı herhalde
"yoo sadece git ve hazırlan "
tamam ya bekle
hazırlandım ve beraber arabaya indik
beni nezih bir restorana getirmişti
nasıl rezervasyon buldun ya
"ben istersen bulurum "
beraber yemek yedikten ve bolca sohbet ettikten sonra
beraber göl kenarına gittik gece yarısına kadar oturup geçmişi yâd ettik
sonra evlere dağıldık
eve girdiğimde doktorum selen aradı
sekiz ay sonra asıl sonuçların geleceğini söyledi
benim yapacağım tek şey ise dua'lar ederek uyumak oldu...
