GÜNEŞ:
Burası artık gerçekten beni çok sıkıyordu nerde olduğumu bilmiyorum, bu adamlar babamı nerden tanıyor ve beni neden öldürmüyorlar gerçekten anlamıyorum.
Abimden ise hiç bir haber yok beni ne kadar önemsediğini bu sayede öğrenmiş oldum.
Ben yemeğimi bitirdim ve Savaş tepsiyi önümden alıp kenara savurdu ve boğazını temizleyip cümleyebaşladı o sırada arkasına dönük küçük pencereden dışarıyı izliyordu:
Savaş: Evet sana anlatıcak şeylerim var ve bunlardan biri.. babanın bizim, benim burada olan herkezin efendisi yani patronuydu, fakat İstanbula gittiğinden beri ondan haber alamıyoruz zaten o gittikden sonra insanları ve yakınlarını öldürmeye başladık.
o an o cümleyi duyunca boğazımda garip bir his oluştu, zorla yutkundum ve :
GÜNEŞ(ben): Ondan yani babamdan haber alamazsın çünkü babam.. şey babamı babamı öldü.
Savaş ağzımdan çıkan sözleri duyunca hemen bana döndü, yüzünde yaralı bir çocuk gördüm sadece "ne" diyip odadan çıktı arkasından gidicektim ki kilit sesi duyuldu ne yapıcağımı şaşırmıştım niye bu kadar üzülmüştü niye niye offf.Yeter artık herşeyi öğrenmek istiyorum babam niye burdakilerin patronu,Savaş niye bunu duyunca bu kadar üzü