İstanbul geceleri güzeldi.
Ama o gece… farklıydı.
Hava ağırdı.
Rüzgar soğuktu.
Ve Rose’un içini kemiren o his… hiç susmuyordu.
Sanki biri onu çağırıyordu.
Görmediği bir yerden.
Bilmediği bir karanlıktan.
Rose adımlarını hızlandırdı.
Islak asfalt topuklarının altında yankılanıyordu.
“Saçmalıyorsun…” diye mırıldandı.
Ama kalbi… yalan söylemiyordu.
Sokağın sonunda o malikane vardı.
Yıllardır boş olduğu söylenen…
kimsenin yaklaşmadığı…
Ama o gece…
Işıkları yanıyordu.
Rose durdu.
Gitmeliydi.
Kesinlikle gitmeliydi.
Ama…
Gitmedi.
Kapıya doğru yürüdü.
Elini uzattı.
Dokunmadan önce…
Kapı kendi kendine açıldı.
İçeri adım attığı anda dünya değişti.
Sessizlik.
Soğuk.
Ve… ölüm kokusu.
Uzun bir koridor…
Duvarlarda eski tablolar…
Sanki hepsi onu izliyordu.
Sonra…
Bir ses.
“Geç kaldın.”
Rose’un nefesi kesildi.
Yavaşça arkasını döndü.
Ve onu gördü.
Karanlığın içinde bir adam.
Siyahlar içinde.
Gölgenin kendisi gibi.
Ama gözleri…
İnsan değildi.
Rose bir adım geri attı.
“Ben… yanlış geldim,” dedi.
Sesi titriyordu.
Ama adam…
Sadece gülümsedi.
Yavaşça ona doğru yürüdü.
Her adımı… tehlike.
Her yaklaşması… kaçınılmaz bir son gibi.
“Yanlış yok,” dedi alçak bir sesle.
“Sen çağrıldın.”
Rose’un sırtı duvara çarptı.
Kaçamadı.
Adam artık çok yakındı.
Çok.
Nefesi boynuna değdiğinde tüm vücudu buz kesti.
“Kalbin…” diye fısıldadı adam,
“beni çağırıyor.”
Rose gözlerini kapattı.
“Sen… nesin?” diye fısıldadı.
Adam başını eğdi.
Dudakları kulağına yaklaştı.
“Senin sonun.”
Ve bir anda…
Rose’un boynuna dokundu.
Ama ısırmadı.
Durdu.
Geri çekildi.
Rose şaşkınlıkla ona baktı.
“Neden…?”
Adam gözlerini ona kilitledi.
Ve o an… Rose kaçamayacağını anladı.
“Çünkü…” dedi adam yavaşça.
“Sen sıradan bir av değilsin.”
Bir adım daha yaklaştı.
Parmakları Rose’un çenesini hafifçe kaldırdı.
Göz göze geldiler.
“Sen…” dedi.
“Bana aitsin.”
Rose’un kalbi o an daha hızlı atmadı.
Aksine…
duracak gibi oldu.
Ve o gece…
Rose’un hayatı değil…
kaderi değişti.
