İnsanlara karşı sessizdim ama kör değildim , hep bir duvar örerek iletişim sağlığa biliyordum ta ki onun gözlerine bakınca ya dek..
Benim adım Noun ,sayın okuyucu tanrının benden aldıkları yetmiyormuş gibi bi de beni edebi bir şekilde yalnızlığa hapsetmişti yani ben öyle düşünüyordum yalnız plan yapanların en iyisi tanrıydı , herşey evimin soğuk duvarları arasında başladı sayın dinleyen kafamın içinden çıkmayan düşünce baloncukların arasında kendime ne bir hedef ne bir hayal ne de tutulacağım hiç bir kimse yoktu sadece eski günlerden kalan pişmanlıklar
üzüntüler ve keşkeler vardı..
:Düşünce balonlarım artık kapkara olmuştu, sayın dinleyen kapkara olan düşünce bulutun yağmuru gözlerimden akıyordu , bu duygu selinin akışını bozan ise kapımın çalınması idi gözlerimdeki yaşları silerek kapıya doğru yol aldım kapıyı açmadan önce ağlamaktan akan burnumu üzerimdeki hırkaya silerek temizledim ve elim ile kapının kolunu tuttuktan sonra yüzüme her zamanki yaptığım gibi sahte bir mutluluk ifadesi takınarak kapıyı açtım..
:Bir anda kapkara olan duygu balonlarım patlayıp ortadan kayboldu gözlerim görebilecekleri en güzel gözleri görüyoruyor du ,sanki bir papatya tarlasında koşuyor gibiydim, her an kalbimi duracak zannettim kalbimin ritmini normale çeviren yıldız gönlünün seslenmesiydi..
:Benden sokak da yaşayan hayvanlar için yardım da bulunup bulunamayacağı mi sordu ona şu an için yardımcı olamayacağımı söyledim o da teşekkür edip arkasını dönerek apartmandan çıktı kapıyı kapatır kapatmasına koşarak odama doğru ilerledim odamdaki küçük pencere ile onu izledim sayın dinleyen evet sayın dinleyen sanırım aşık oldum ama aşk zulmü çok sever …
