"Anne lütfen bak, hem sen bana kıyamazsın beni unutamazsın ben senin öz kızınım hem hem ben kaybolurum sen benim kaybolmamı istemezsin sen bana kıyamazsın benim için korkarsın değilmi beni sokağa bırakma beni sen bana diyiyordun sokaklar tehlikeli diye , beni sokağın ellerine bırakma." çığlıklarım bütün evin içinde yankılanıyordu aglamaktan olsa gerek gözlerimin Kırmızı olduğuna eminim . annem beni bırakıp giderse ben nerde kalıcaktım hiç bir arkadaşım yok akraba yok resmen ortada kaldım . yok ya kıymaz bana kıymaz değilmi annem kıyamaz bana .
" özür dilerim kızım ama yapmak zorundayım ben seni sokağa bırakmayı istermiyim sen benim herşeyimsin ama biliyorsun işte konuşturma beni . " dedi, bir kez daha canımı yaktı daha fazla ağlamak istedim annem cidden benden vazgeçti beni bırakmamaya yemin eden annem beni bir adam yüzünden bırakmıştı ben bunu hakketmedim yemin ederim hakketmedim
benim suçum değil o adam yüzünden hayatım kaydı annem benim kendi öz annem beni sokağa bırakıyor bundan daha öte bir şey yok hemde bir adam yüzünden .
"kızım ben sana hiç kıyarmıyım o adam bilmiyor ama ben sana bir yer ayarladım seni asla sokağa bırakmam sen benim tek ve en kıymetlimsin sana bir şey olmasına asla izin vermiyecem ama benim yanımda durursan daha fazla zarar görüceksin , lütfen beni anla kızım