Gece, kasabanın üzerine simsiyah bir örtü gibi çökmüştü. Yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyor, eski ahşap evin pencerelerini dövüyordu. Alya, çalışma masasının başında oturmuş, elindeki kalemi parmaklarının arasında çeviriyordu.
Masa lambasının sarı ışığı yüzünü aydınlatırken, gözleri duvardaki panoda asılı duran fotoğraflara kaydı. Ailesinin ve okul yönetiminin onun için çizdiği mükemmel, kurallarla dolu gelecek planı tam karşısında duruyordu. Ama Alya, başkalarının çizdiği yollarda yürümekten nefret ederdi. Şehirde ona "asi" diyorlardı çünkü boyun eğmeyi, haksızlığa sessiz kalmayı asla kabul etmezdi.
Tam o sırada, sokağın derinliklerinden gelen tok ve ritmik bir ses yağmurun sesini bıçak gibi kesti.
Gııııırrrr... Vutututu!
Siyah bir motosikletin gürültülü motor sesi.
Alya ayağa kalktı, pencereye yaklaşıp perdeyi hafifçe araladı. Sokağın ortasında, deri ceketli, kaskını gidona asmış bir genç duruyordu. Siyah dalgalı saçları yağmurdan sırılsıklam olmuştu. Kasabaya birkaç hafta önce taşınan, kimseyle konuşmayan ve hakkında binbir türlü dedikodu dönen o çocuktu bu: Rüzgar.
Rüzgar, motosikletini park edip kafasını kaldırdı. Bakışları tam Alya’nın penceresiyle kesişti. Yüzünde gizemli, hafif alaycı bir gülümseme belirdi. Herkesin çekindiği, uzak durduğu Rüzgar, Alya'nın gözlerinin içine hiçbir şeyden korkmuyormuş gibi bakıyordu.
Alya perdeyi kapatmadı. Aksine, çenesini dikleştirdi ve Rüzgar'ın meydan okuyan bakışlarına aynı sertlikle karşılık verdi.
O an ikisi de biliyordu; bu kasaba ikisi için de çok küçüktü ve yollarının kesişmesi sadece bir zaman meselesiydi.