Annemler hâlâ gelmemişti. Fırsattan istifade bende hemen dışarı çıktım. Tabii ki babam olsa bana bu saatte dışarı çıkmamam konusunda yarım saat bağırırdı. Dolabıma yönelip kısa kollu ve gri eşofman aldım kıyafetlerimi giyip biraz kapatıcı sürdüm ve evden çıktım. Evimiz sahile yürüme mesafesi ile on beş yirmi dakika gibi bir süre.
Sahile vardığımda dolunay çok güzel gözüküyordu. Dolunaya baka kalmıştım ve bir anda irkildim arkamdan gelen sesle bu ses babamındı. Arkamı döndüm sinirli gibiydi ama üzüntü duygusu daha baskındı.
“Baba” diyebildim sadece. Yanıma doğru ilerledi. Bana sarıldı. Evet ilk defa sarıldı ve kulağıma fısıldadı “annen ve kız kardeşini kaybettik” o sırada ne duyduğumu anlamaya çalıştım gözlerim dolmuyordu ama kararıyordu sanki ölümümden bir kaç saniye öncesindeydim.