Sabah ışığının yüzüme vur masıyla uyandım.Yeni bir cinayete ve yeni bir suikasta hazırlanmam gerekti. Ama ilk başta patronumla görüşüp ne zaman harekete geçeceğimizi öğrenmem gerekiyordu. Ve sadece 2 dakika içinde hazırlanıp çıkmam gerekiyordu.
1 saat sonra
Metroda insanların bana karşı defter dolu bakışlarını hiçe sayarak telefonumdan Jackson ile yazışıyordum. Fakat o insanların bilmediği birşey vardı.Onlar bana böyle bakmaya devam ederlerse çoktan ölmüş olacaklardı. Metrodan "Ege üniversitesine gidecek olanlar burada durabilir" diye bir ses yükseldi. Metro ilerledikten sonra durdu. Eminimki bizimkiler gelmişti. Birden aklıma dank etti neden gelsinler ki. Emin değildim hemde hiç emin değildim ama işin sonunda ölümlerin olacağını çok iyi biliyordum. Ama tabii ki ben asla ölmeyecektim.
