349 gündür, yanıyorum.
Çaresi olmayan mısraların içinde kaybolurken gülümsemeni düşünüp avunuyorum...
Yada sanki hiç sonu yokmuş gibi umuyorum
seni umuyorum gecenin bir saati
hiç gelmeyecekmiş gibi hiç bitmeyecekmiş gibi
aşık olmanın zevkini ve acısını
son zerreme kadar hissederken
kıvranıyorum bir miktar.
belki başka aşkların kollarında uyurken sen
ben kendi acımla baş başayım
lüzumu olmayan kelimelerle boğuşuyorum
seni düşlüyorum bir yandan da.
gerçek olmayacak kadar mükemmel
bazen gerçek miydi?
dedirtecek kadar hüzünlü
bir aşk tanesini düşlüyorum
parmaklarımın arasından akıp giden
başka zamanları düşünüyorum
asla yaşanmamış olan
yaşanmayacak olanların
daha yaşanmamış, hissedilmemiş
pişmanlıklarını hissediyorum kalbimde
