Uçmayı bırak quşların orda nefes almaya korktuğu bir bölge vardı.Bu bölge 200 yıl onceki Ovorlica krallığının olduğu bölgeydi.
Siz hiç Nishii Olo Kilvys lanetini duymuş muydunuz?
Diymadınızdan 200 yıl öncesine gidiyoruz.Kemerliri sık bağlayın!
200 yıl öncesi
Hiç bir yer de kuş sesi yok.Tavan arasındaki sıçanlar sanki atomlarına kadar yok olmuştular.Ve ben Nishii tek bir dort duvara haps olmuştum.Ailemin yalanları beni o kadar sıktıki.Dağa taşa bile anlatamam
Her gun salanan kılınç,yapılan buyu antremanları,bana verilen dans dersleri,kiyafet dersleri benim gibi bir sıska kızın annem gibi olma ihtimalı yok!
Ovorlica krallığın sonraki varisiyim ismim Nishii Olo Kilyvs 16 yaşındayım tanıştığımza memnum oldum genç çoçuk! :)
10 temmuz saat 20:48
Ustume rahat gecelimi giyindiğim saniye tum yorgunluktan kurtulmuştum.Ama yatağıma yatığım saniye sorular ve sorgular dolub taşmıştı.
Neden bunları yapıyorum? Bunca çalışma ne için? Ben bu kralılk için ne ifade ediyorum? Neden aile bireylerime benzemiyorum? Neden sevilmiyorum? Dışarısı nasıl bir yer? Dışar da ne var? Gokyuzu ne renk? Dışar da deniz de ne tur hayvanlar var? Dunya bir kitabdam okuduğumun ötesi mi? Neden? NEDEN,NEDEN,NEDEN?
Beynimi bu sorgulardan ve sorulardan kurtarmak için kendime olduğumun yer de tokat attım.Belkem de bu tokat sayesin de ruyamlarıma giren o kadını artık görmüycektim.Gunun tum yorgunuluğu gözlerime indiği gibi gözlerimi kapatıb direk uykuya daldım.
Her yer sis,sis kanımın urpermisine kadar korkunç bir hava veriyordu.Ne olduğunu bilmediğim bu yerin neresi olduğunu ve neden burda olduğumu bilmeme rağmen.Onu hiss ede biliyordum.Hiç bir şupeye yer yok.Yine o,uyan,uyan,uyan onu yine görmek istemiyorum.Lutfen yok ol.Senden korkuyorum.Yok ol! Ama sanki bu ruya diğerlerinden farklı çunki bu yer öyle bir urpeticiydiki adım atmaya bile korkuyordum.Bi anda hiç bilmediğim bir muziğin de çalması daha korkunç edici olmuştu.
Ağlıyorum
Korkuyorum
Gözlerim kararıyor
Korumak istiyorum
Ölmek istemiyorum
Anne...
Tam da karşım da bunları diyen bir kız vardı.Ağlıyordu,Korkuyordu,Gözleri kararıyordu,Korumak istiyordu ama ölmekte istemiyordu.O annesini istiyordu.
Aniden ayağa ayağa kalkıb.Bağırmaya başladı."Anne,Anne" diye.Niye korkuyordu? Tum cesaretimi toplayıb.Kuçuk kızın yanına koştum.
"Kuçuk hanım"tatlı bir ses tonu ile dedim
Bu ses bana ait değildi.Benim demek istediğim şey bu değildi.Sanki başka biriyim
"Kuçuk hanım neden ağlıyorsunuz"dedim
Kuçuk kız bana döndüğün de ilk önce göz yaşlarını sildi.Sonra ise gördüklerimin gerçek olmasını diledim.Bu siyah saçlar,kırmızı gözler,sıska beden benim çoçukluğumdu
"Bayan Karin?" Yuzudeki ifade ruhuma işlemişti.Doğru onun adı Karındı.
Ben onu çok seviyordum.Benim ilham kaynağımdı.Ben bayan Karindim.Asla unutmamıştım.O nazik sesini,mavi saçını,siyah takım elbisesi,kuçuk dairevi kupelerini ve en önemlisi umut dolu guluşu
Doğru ben bu yuzden nifret ediyordum onlar ışığımı çaldılar.Ailem umut işığını öldürdüler.
Ölsem bile kabullenir miyim? Ha!
Ne olduğunu anlamadığım sıra da kulağımı aşşrı telaşcıl sesler geldi
"Efendi Nishii Olo Kilvys lutfen uyanln kafamız buyuk derte"
"Efendi Nishii Olo Kilvys lutfen uyanın efendi babanız Kral Dravet ağır hastalandı.Lütfen uyanın"
Efendi babam? Efendi baba!
Endişe ve ter için de uyanıb,terli geceliyim ile efendi baba ve efendi annemin odasına koştum.Her koştuğum da içim daha çok sızlıyordu.Niye ağlıyorum? Niye?!
Odanın kapı kolunj kavradığım gibi hemen çat kapı odaya girdim.Resmen nefesim kesilecekmiş gibiydi.
Yaşlı doktor şaşkın başıkla "P-prenses Nishii efendiiiiiiii?"
Annem bana uykuyu olmasına rağmen ağlamaktan kızarmış gözleri ile bana dondu.
"Nishii iyiki geldin"
Artık ciğerlim ağrımayı kestiyi anda anneme donub
"Efendi anne efendi babama tam olarak noldu?"
Bunu sorduğumun an annem ağzını eli ile tutub babama karşı gerdi dondu.Efendi annemden resmen huzun havası saçılıb duruyordu.
Endişeli bir ses tonu ile"Efendi anne?"dedim
Annemin ağzı resmen muhurlenmişti.Bi laf bile söylemiyordu.
Ardından yanındaki yaşlı doktora dondum.Kemerli burnuna sahip,Gözleri direk dışarı taşmış,Kahverengi gözleri,Ve azcık tonfuq yanaqlarındaki buyuk beni ile bana döndü.
"Prenses Nishii efendi babanızın hayatı bir kumar gibi hayata kalmasl şansa bağlı.Bedenindeki hucerelerin yuzde birlik kısmı KRONASIYA zehri ile dolmuş.Bu zehirin bir panzehri yoktur.Gün ışığna ne kadar marus kalsa o kadar buyur.Eger tahmini 2 yıl gen ışığına maruz kalmazsa.İyileşmesi an meselesi"
Hatırladım
Ben çoçuken efendi babamı çok severdim.Ama o gun bağlar koptu.Krall oldu,beni görmezden geldi.Ben de ondan daha iyi krall olucam.
Kendime
Bayan Karin'e
Bi anlıq öfke ile yaşlı doktorun yakasına yapışıtım.
"İnsanların hayatı ile oynuyorsunuz.Panzehri yok mu? Çok ta umrumda siz demiştiniz.Her şeyin bir tedavisi var diye."
O sıra da arkamdan nazik ve dikbaşlı bir ses duydum.
"İnsanların hayatı ile oynamıyor.Bu da bir tedavi.Sakinleş Nishii"
Devam edicek