Nedenler içinde savrulup dururuz… En çok da gece melankolinin içinde...Rüzgarın hafif sesi,kokusu baharın gelişinin içinde.
Gece bazı insanlar için herkesten kacıstır, bazıları içinse kendine dönüş. Kimileri gece olsun ister; kendi düşünceleriyle baş başa kalmak, sessizliğin içinde kendini dinlemek ister. Kimileri ise gündüz güneş tepedeyken üzüntülerini mutluymuş gibi gösterip bastırır ve onları gecenin derinliğine saklar.Kişiden kişiye göre değişiyor...
Gündüzün koşuşturması, insanların kendilerini oyaladığı bir kalabalık... O telaşın içinde düşünceler bir süreliğine susar,sustuğunu sanarız...Ama gece geldiğinde, o sessizlikle birlikte bastırılan her şey yeniden ortaya çıkar aynı bir av gibi.
Başını yastığa koyduğun an düşünceler susmaz. Çünkü gün boyunca susturduğun bastırdığın ne varsa, gece hepsi birer birer konuşmaya başlar,engel olamazsin.
Ve o düşüncelerle gelen yoğun duygular,hayaller, istekler…
Gözyaşı olarak geri döner . İllaki içe atılan duygular değildir o içinde hayalleri yaşanabilecek şeyleride barındırır...Gözünden süzülen sıcak, acı dolu bir damla… O yaş o kadar sıcaktır ki yüzünü yakar ve yastığa damlar...Aslında o sıcaklık, içinde biriken duyguların ve düşüncelerin ne kadar derin ve acı olduğunun sessiz bir göstergesi.
Belki de bu yüzden gece, insanın en çok kendisiyle karşılaştığı zamandır.Herşeyi de fark ettiği andır çoğu zaman...Kendinle sadece gece yüzleşme,duygularını o zaman bırakma...İstediğin her an yaşa bastırmaktan gocunma.
Güneşin gökte olduğu zaman aklımıza gelmeyen,gelsede umursamadığımız şeyler...işte bunlar...Hayatın ciddi birşey oldugunu geceleri farkına varırırz işte...Gündüzleride varmalıyız bence.İşte benim hikayemde bunu fark etmemle başlıyor...
Adım Leyla ve bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı...
Çünkü artık geceleri sadece uyumak için değil, kendimi duymak için yaşıyordum.Gündüzler ise insanların birbirine yetişmeye çalıştığı bir hız, ben ise o hızın içinde yavaşlayan tek kişi gibiydim.İnsanları daha net görmeye başladım. Söylenen sözlerin altındaki suskunlukları, gülüşlerin arkasındaki kaçışları… Ve en çok da kendimi. Çünkü en zor fark edilen kişi, insanın kendisiymiş.
Leyla farkındalığa girdikten sonra ilk başta her şeyi anlamış gibi hisseder. Ama bu uzun sürmez. Çünkü gerçekleri görmek kolaydır onlarla yaşamak çok zordur.
Bir süre sonra Leyla şunu fark eder
Gerçekleri görmek onu özgürleştirmemiştir tam tersine ağırlaştırmıştır...
İnsanlara eskisi gibi davranamadı.Herkes yapay gelmeye başlamıştı.