09.06.2006
Güneş sabah insanları selamlıyorken onlar her zamanki gibi değil Güneşi birbirlerini umursamıyorlardı, hiçkimse birbirini düşünmüyordu. Düşündükleri tek şey kendi çıkarları olduğu bir gündü o gün.Hayatımın en saf en temiz dönemlerindeydim.Güvenli sitemizde arkadaşlarımla oyun oynuyordum.Ve hayatımın akışını değiştircek bir hata(bir hatamı hala bilmiyorum) yaptım.İçecek ve atıştırmak için abur cubur almaya bakkala gittim. Ne kadar masum.İçecek ve abur cubur almaya giden bir çocuk.Sokağı dönünce biraz ileride solumda bakkal vardı.Yolum az kaldığı için adımlarımı hızlandırdım.Ama arkamdaki beni kaçırmayı planlayan adam benimle aynı fikirde değil gibi görünüyordu.Onun beni takip ettiğini anladığım için adımlarımı hızlandırdığımı düşünüyordu.Oysa sadece bakkala gidecektim.İşini riske atmamak için tam sokağı döneceğimde elleriyle sıkıca ağzımı tuttu ve beni bayılttı.Bense arkadaşlarımdan birinin şaka olsun diye ağzımı tuttuğunu sandığımdan karşı koymadım.Ama atladığım bir şey vardı.Arkadaşlarımın eli bu kadar büyük olamazdı.Bunu anladığımdaysa artık çok geçti.Bayılmıştım.Bayıldığımdaki vücudumun içindeki o hisleri, o duyguları, kalbimin bi anlığına Dünyadan kopup gitmesini ne anlatabildimne de unutabildim.Sustum.Geçmişimin vücudumda kalmasına izin verdim.Bunun acısınıda yaşadım.Daha 8 yaşındaydım ben nerden bilebilirdimki.Bu travma ömrüm boyunca taşıyacağım bir iz bırakacaktı.Uyadığımdaysa bir depodaydım.Ellerim yara içindeydi.Ardından ayak sesleri duyuldu. Baştan aşağı simsiyah bir adam geldi.Fiziksel özelliklerinden bahsetmek oldukça zordu.Çünkü o karanlığın ta kendisiydi.Aklımdan bunun gibi binlerce düşünce geçerken konuşmaya başladı.
-Selam küçük kız.Daha erken uyanırsın sanmıştım.Ailene haber verdim bile.Parayı verip seni buradan alabileceklerini sanıyorlar büyük ihtimalle ama hiçbiriniz buradan çıkamayacak.Belki cesediniz ancak çıkar.
Kalbim o an deliler gibi atmaya başladı.Daha 6 yaşındaydım bu kadar büyük bir olayı sindirmek benim için oldukça zordu.Hayatta en sevdiğim insanları kaybetme korkusu bedenimin her zerresini kaplamıştı ne yapacağımı bilemiyordum.Gözlerimden yaşlar süzüldü.Deliler gibi ağlıyordum.Kalbimde asla geçmiyecek bir yara oluştu o sırada.Ailemle olan bütün anılarımız canlandı birden gözümün önünde.Beni sitenin dışına çıkmamam için uyarmışlardı.Şu an burdan olmamamın tek suçlusu bendim.Eğerki onları dinleseydim başıma bunlar gelmiyecekti bizim başımıza bunlar gelmiyecekti.Karşımdaki adam ise elindeki silahla oynuyordu.Beni hiç umursamıyordu.Hatta ağlamamdan zevk alıyordu.Koskoca depoda silah seslerinin yanında benim sessiz ağlayaşım vardı.Bazenleri sessizlik bütün seslerin önüne geçer.Sonraysa şoktan bayıldım.Uyadığımda bunların hepsinin bir rüya olmasını istiyordum .Ağlamaktan yorulan gözlerimi açtığımda ise beni kollarında tutan bir polis memuru gördüm.Beni kaçıran adamı başka bir polis memuru tutyordu.Annem ve babam sağ bir şekilde gördüğümde dünyalar benim oldu.Annemin koşarak bana sarılması.Babamın korku ve telaştan titryen sesiyle kızım demesi aklımdan hiç çıkmadı.Çıkmayacaktıda.Şu anki hayatımı beni kurtaran polis memurlarına borçluyum.Pekiya onlar bei kurtardılar ama kurtarılmayan daha birçok benim gibi çocuk var.Onlarıda ben kurtaracaktım.O an karar vermiştim polis olmaya.Bazıları mesleğini ömrü hayatı boyunca seçemezken.Ben 6 yaşımda seçmiştim.Hayatımı tehlikeye atmam gerekse bile polis olacaktım.
01/09/2016
Gece yağmurluydu sokakta sadece ben vardım.Hızlı adımlarla yurda yetişmeye çalışıyordum.Aksi takdir de hem azar işitecektim hem de ceza alacaktım.Yurda geldiğimde kapıların kapanmasına sadec 1 dakika kalmıştı.Hemen odama çıktım ve telefonuma baktım.En yakın arkadaşım Eylül bana önemli bir şey söyliyeceğinden bahsetmişti.Ve bir tane projenin katılım formunu atmıştı.Liseli olup polis olmak isteyenler için kurs gibi bir şeyden bahsediyordu.Projenin adıysa Gece Yolcusuydu.İsmi beni oldukça çok etkiledi.İsmini duyunca beni bu kursa katılmama ittiren bir şey oldu içimde.Yatağımda uyumadan önce bunu sorguladım.Nasıl olsa yatağımda uyumak dışında her şeyi yapıyordum.Ardından aklıma küçükken bir polis memurunun bana anlatığı hikaye geldi.Hikayede bir grup gencin yaptığı gece yolculuklarını anlatıyordu.Bu yolculukları gece yapmalarını sorduğumda ise bana Can Yücel in bir tane sözünü söylemişti.
İnsan aklındakilerle gündüzleri,yüreğindekilerle gece uğraşıyormuş
Bu sözü beni oldukça etkilemiş olacak ki 10 sene sonra bile bunu hatırlayabiliyordum.Ama bir sorun vardı yarın okulun son günüydü ve ben yaz tatilinde annemgilin yanına gidecektim.Bunun için de annemden (Annemin adı selin) bu kursa gitmek için izin almalıydım.Annemin buna olumsuz bir yanıt vermesi çok muhtemeldi.Çünkü annem benim asla ama asla polis olmamı istemiyordu.Kaçırıldığımdan sonra annemgilin bana karşı davranışları o kadar değişmiştiki size anlatamam.Bir anne ve baba olarak bu kadar endişelenmelerini anlıyordum fakat cidden çok fazla endişelenmişlerdi ve endişeleri ben ölesiye kadar devam edecekti.Bu yüzden Eylülden yardım istiyecektim. Yarışmanın ayrıntılarına baktığımda bu projenin ücretsiz olacağını ama sadece 75 kişiyi seçeceklerini yazıyordu.Eylül e cevap yazmak için baktığımda ise orada tanıdığının olduğunu ve çoktan ikimiz içinde yer ayarladığını yazmıştı bende yarın bunu yüz yüze konuşalım diye