Bölüm 1

Gece yarısı, kasabanın karanlık sokaklarında bir çocuk tek başına yürüyordu. Gözleri, gökyüzündeki yıldızlarla yarışır gibi parlıyordu ama içindeki korku, bu parıltının önünde sönük kalıyordu. Onun adı Ali’ydi; on yaşında, hayal gücü sonsuz, ama aynı zamanda oldukça ürkek bir çocuktu. Karanlıkta yalnız kalmanın verdiği korku, onun kalbinde bir kuş gibi çırpınıyordu. Ali, her gece olduğu gibi yine annesinin ona yasakladığı yoldan geçmekte kararlıydı. Korkunun üzerine gitmek, ona cesaret veriyordu; ama gece yarısı sesleri, onu her adımında takip ediyordu. Önce bir fısıldama, ardından bir hışırtı duydu. Kalbi hızla çarpmaya başladı. "Belki de rüzgârdır," diye düşündü, ama rüzgârın sesi, sanki ona bir şeyler anlatmaya çalışıyordu. Sokak lambalarının sönük ışıkları altında yürürken, birden arkasında bir gölgenin belirdiğini hissetti. Ali döndü, ama geride sadece karanlık vardı. Yine de içindeki korku onu bırakmıyordu. O an, karanlığın derinliklerinden bir ses yükseldi: “Ali… buraya gel.” Bu ses, tanıdık ama bir o kadar da ürkütücüydü. Ali, bir an için duraksadı. Ses, sanki ona bir şey söylemek istiyordu ama ne? Merakla o tarafa doğru adım attı. Korkusunun üzerine gidiyordu ama her adımda derin bir nefes alıyordu. Sonunda, eski bir ayna ile karşılaştı. Ayna, tozlu ve çatlaklarla doluydu ama içindeki yansıma, onu büyülemişti. Kendi yansımasının yanı sıra, başka bir görüntü belirmeye başladı: Dışarıda, karanlık bir figür. Ali’nin kalbi yerinden fırlayacak gibi oldu. Bu figür, boyu uzunca, yüzü bulanık, gözleri ise kocaman ve aç bir şekilde ona bakıyordu. “Beni görüyorsun, değil mi?” dedi figür, sesi ince ve tıslayan bir tonla. Ali, korkuyla geri çekildi ama ayakları sanki yere yapışmış gibiydi. "Korkma, sadece biraz eğlence istiyorum," diye ekledi figür, gülümsemeye çalışarak ama dudakları sanki o gülümsemeyi taşımak istemiyormuş gibi görünüyordu. Ali, çaresizlik içinde geriye doğru adım atarken, figürün elini aynadan uzattığını fark etti. “Gel, Ali. Gece seni bekliyor…” Tam o anda, bir ses daha duydu. Bu sefer, annesinin sesi. “Ali! Neredesin?” O an, figürün gözlerindeki parıltı kayboldu, derin bir karanlıkla birlikte yok oldu. Ali, ne yapacağını bilemedi; korku ve merak arasında bir seçim yapmak zorundaydı. Karanlığın içinde kaybolmadan, annesinin sesine doğru koşmaya başladı. Ama o gece, Ali'nin zihninde ve kalbinde bıraktığı izler, asla silinmeyecek kadar derindi. Gece yarısı aynası, her zaman ona fısıldayacak, korkunun ve merakın dansını sürdürmeye devam edecekti.