Aynaya her baktığında, güzel bir bedenin de ötesinde ölü bir ruha sahip olduğunu gören bir kadın vardı. Aynaya her baktığında, neşeli bir yüz ifadesinin de ötesinde, kalbinin attığını dahi hissedemeyen bir kadın vardı. Kadın aynaya her baktığında, hasarlı ruhunu gördü, her cephede mağlup olan küçük kız çocuğunu göremedi. Kadın kendi tenine yabancı hissetti. Çok kez parçalanmış olan ruhunun boşluklarından, soğuk rüzgarlar nüfuz ediyordu bedenine. Belki de bu yüzden soğuktu her zaman elleri ve kalbi. Bir kadın vardı, zarar görmemek için etrafına ördüğü duvarlar kafesi olmuştu. Küçük, tatlı bir kız çocuğunun ruhu, güzel ve ruhsuz bir kadın bedenine hapsolmuştu. Ve bir adam vardı, zamanın, kuralların ve bütün kirli ruhların ötesinde. Parmaklıklarlıklardan elini uzatmıştı, elinden tutmuştu küçük kız çocuğunun, kadına bir kez bile dokunmadan. Belki de bu yüzden çok anlaşamıyorlardı, adam küçük kız çocuğuna hitap ediyordu, kadın adama anlam veremediği için sinirleniyordu. Küçük kızın ruhuna güve aşılanıyordu. Kadının ise kalbinde çatlaklar oluşuyordu.
Fakat şimdi o çatlakların arasında, başka bir adamın ruhunun parçaları var.