Bölüm 2

Sabah alarmın sesiyle gözlerimi avını kekleyen bir aslan gibi açtım. İçeriden abimin hoşnutsuz homurtularını duymamla kaşlarımı çattım. "Yav hem kalkmıyorsun hem de alarm kuruyorsun!" Haklıydı aslında, genelde hep geç kalkan birisiydim ama bugün hem onu hem de kendimi şaşırtarak erken kalkmıştım. Zaten tüm gece heyecandan uyuyamamıştım. Neden mi? Çünkü ben artık üniversiteli olmuştum. Üniversiteli... Ben de artık üniversiteliyim! Yataktan fırlayarak ışık hızıyla oturma odasına bodoslama girdim. Abim arkasını dönmüş, telefonla konuşuyordu. Beni fark etmemişti. Yönünü bana doğru çevirdiği an, kulağındaki telefonu kulağından uzaklaştırarak kaşlarını çatarak baktı. "Gece, kıyamet mi koptu? Sen bu saatte kalkmazdın." Güldüm. "Hayatımda ilk defa sabah insanı oluyorum. Tarihe not düş!" Abim gülerek başını iki yana salladı. "Kesin dünya dışı bir şeyler oluyor. Bugüne not alıyorum." Paytak paytak yanına giderek ona sırnaşmaya başladım. "Yakışıklı abiciğim, senden ufacık minnacık bir şey isteyeceğim, hayır demezsen sevinirim. Bugün üniversitenin ilk günü ya. Kartıma biraz para atar mısın? Duru'yla okul çıkışı alışverişe gideceğiz de." Abim gülümseyerek cebinden çıkarttığı kartı bana uzattı. "Bugün benim kartımla istediğini al." Abimi kendime doğru çekerek iki yanağını öpüp sıkmaya başladım. Bu, bende alışkanlık haline dönüşmüştü. "Teşekkür ederim abim, sen olmasan beni kimse düşünmez. Hadi görüşürüz." Oturma odasından çıkarak tekrar odama girdim. Dolabımdan dün hazırladığım hafif sporcu kombinimi hızlı bir şekilde giydim, saçlarımı saldım. Üzerime parfüm şişesini boca ettikten sonra aynı hızla ayakkabılarımı giyip evden çıktım. Arabaya bindim, sürdüm. Radyodan bir şarkı açtım. Sözleri kalbimi biraz acıtsa da, yol boyunca kendimi daha cesur hissetmemi sağladı. > Alıştım ben sana, her yerde sen varsın Gözüm görmez oldu, yokluğun çok acı Bitmiyor geceler, saatler geçmiyor Zaman durdu sanki sen gidince Şarkı bitmişti, ben de yeni fark ettim telefonu elime almıştım. Duru'yu aradım. "Canım, ben çıktım, arabadayım. Birazdan okula yetişmiş olurum. Sen neredesin?" Ve Duru'nun sesi geldi kulaklarıma: "Ben de birazdan okulda olurum," deyip telefonu yüzüme kapattı. Yarım saat sonra okula vardım. Arabayı park ettim, kantinin olduğu yere geldim ve Duru'nun gelmesini bekledim. Karşıdan gelen Duru'yu gördüm. Yerimden kalktım, Duru'ya sarıldım. O da sarılmama karşılık verdi. Tekrar yerime oturdum. Duru da karşıma oturdu. "Duru, iyi ki yanımdasın. Ne olursa olsun, sakın bırakma beni." Duru şaşkın ama gülümseyerek elimi tuttu: "Gece, sen benim her şeyimsin kızım. Bırakır mıyım? Benim gibi bir deliden kurtulamazsın ki" Önce çekingen bir şekilde bakışlarını çevirdi benden, sonra devam etti: "Gece, benim hoşlandığım biri var ama nasıl açılacağımı bilmiyorum." Ne? Duru ve bu konular? Yok artık... "Güzelim, senin birinden hoşlanman gayet normal. Ve nasıl açılacağına gelecek olursak, onu ben de bilmiyorum ama bulacağız. Güven sen kardeşine." Tam o sırada telefonuma mesaj geldi. Bilinmeyen bir numaradan: > Bilinmeyen Numara: "Güzelim, senin beni tanıman imkânsız... Ama ben seni, senin bile kendini tanıdığından daha iyi tanıyorum." Duru ile birlikte telefonu inceledik. "Oha! Gerçekten mi? Kim bu? Sana böyle bir şey yazdı? Merak ettim! Bunu bulmamız gerekiyor ama nasıl? Ya bir de takıntılı bir mafya çıkıyormuş!" Güldüm, sonra Duru'yu onaylamak için başımı salladım. "Tamam, hadi sınıfa geçelim." Sınıfa vardık. Kapıyı açıp girdik, sıramıza oturduk. Dersler anlatıldı ve gün nihayet bitti. Okuldan çıkınca arabaya bindik. Duru yan koltuğa oturdu. Yolda bana bir soru yöneltti: "Gece, bir gün aramız bozulursa ne yapardın?" "Duru, aramız bozulsa bile seni bırakmam ki ben," dedim. Duru bana öyle tatlı bakıyordu ki, anlatamam. "Ben de seni bırakmam Gece," dedi. Önce Duru'yu evine bıraktım, sonra kendi evime doğru sürdüm. Eve vardığımda anahtarı unuttuğumu fark ettim, abim kapıyı açtı. Salonda daha önce görmediğim bir adam oturuyordu. Beni süzdü, ben de ona baktım. Koltuğa oturdum. Abim konuştu: "Gece, abicim, tanıştırayım. En yakın arkadaşım Bartu. Askeriyede aynı yerdeyiz." "Tanıştığıma memnun oldum Bartu abi," dedim. "Ben de tanıştığıma memnun oldum Gece," dedi Bartu abi. Abim birden: "Gece, bundan sonra daha dikkatli olmalısın. Ne yaparsan bana haber vermek zorundasın," dedi. "Tamam abicim. Ne dersen o," dedim. Bartu abiye baktım, dikkatimi kolundaki bileklik çekti. Siyah tişörtü, pantolonu ve siyah renk gözleri vardı. Bir an kendime geldim. Ne yapıyorsun kızım?! Yanlış anlaşılacak... En saçma soruyu yönelttim: "Evli misin? Veya sevgilin var mı?" Bartu abi gülümseyerek cevap verdi: "Ufaklık, çok mu merak ediyorsun? Evli değilim ve sevgilim yok." "Peki, anladım Bartu abi. Sadece merak ettim," dedim. Yerimden kalkıp odama çıktım. Üstümü değiştirdim, yatağa uzandım. Telefonumu açıp Duru'ya mesaj attım: > "Duru kanka, benim kadar şom ağızlı kimse yok, biliyorsun bunu değil mi? Abime rezil oldum, bir de Bartu abiye... Of, salak kafam işte!" Duru kısa süre sonra yanıtladı: > "Kanka, Bartu kim ve neden sen rezil oldun?" > "Kanka, Bartu benim abimin arkadaşı. Ona en saçma soruyu sordum; 'Evli misin, bekar mısın?' diye. Rezil oldum resmen!" > "Biraz öyle oldun Gece ama yapacak bir şey yok. Yarın detaylı anlat bana. Okulda aşırı merak ettim!" > "Tamam Duru, anlatırım. Neyse, sonra konuşuruz güzelim. Hadi uyuyalım, yarın erken kalkacağız. Kendine iyi bak!" > "Dikkat et kendine. Yarın görüşürüz. Haberleşiriz yine." Masaya telefonu bırakıp kulaklıklarımı taktım. Müzik eşliğinde gözlerimi kapattım. Ne kadar tatlı uyuyordu... Kendi kendime bunu fısıldadım, ama hemen susturdum. İçim tuhaf bir şekilde ısınmıştı. Ama o mesaj... hâlâ aklımda dönüp duruyordu: > "Güzelim, senin beni tanıman imkânsız... Ama ben seni, senin bile kendini tanıdığından daha iyi tanıyorum." Kalbim bir anlığına hızlı atmaya başladı. Kim olabilir? Ve neden? Yarın yeni bir gün, yeni bir üniversite macerası... belki de cevaplar ve yeni sürprizler getirecekti. Derin bir nefes aldım, kulaklıklarımdaki melodinin ritmiyle uykuya daldım. Ama içimde bir his vardı: Bu hikâye daha yeni başlıyordu