Gece
Hayat, hayat öyle zordur ki..
Doğduktan sonra başlar insanın hayatı, insan doğar, büyür ölür herkesin bildiği gibi.
Ben siyah gözlüyüm, babam gözlerim simsiyah olduğu için adımı Gece koymuş hep öyle der.
Babama çekmişim babam da geceleri çok severmiş, halada seviyor.
Evimizin bahçesinde bir tek geceleri kahvesini yudumlarken rahat, huzurludur babam.
Bende aynı şekilde mesela şuan, şuan saat 00:00 balkonumda yıldızları izleyip elimde kahvem olan biteni düşünüyorum.
Arnisa bulunalı üç gün geçti.
Güneş en son bana ailesiyle ilgili konuşmasından sonra üç gün konuşmadık gruba hiç bakmıyordu, WhatsAppta da en son görüldüğü tarih 04.06.2018 yazıyordu.
Acaba nerde, ne yapıyor, bir şey mi oldu, başına bir şey mi geldi diye çok merak ediyordum.
Telefonumu alarak WhatsApp'a girip yine Güneş'in son görülmesine baktım. Yoktu hala oflayıp telefonumdan Cem Adrian-Affet bu geceyi dinliyorum. Dinlerken o gün geldi aklıma.
Aytaç, aytaça mı yazsam acaba Güneşle yakın dost diye düşünmeye başladım.
Aytaç'ın mesaj kutusuna girerek mesaj yazıp sildim. Yazmakla yazmamak arasında kalmış, sonunda karar vererek yazmaya başladım.
Gece:
Merhaba Aytaç ne yapıyorsun?
Aytaç:
İyim gece sen nasılsın?
Gece:
İyim bende ya Güneş 3 gündür ortada yok, haberin var mı?
Aytaç:
Ailesinin yıl dönümüydü 3 gün evvel, ailesinin yıldönümüyken bir kaç gün ortadan kaybolur. Dağ evi var oraya gider tek başına kalmak ister hep telefonu da kapatır.
Aytaçın yazdıklarını okuduğumda kalbimde ağrı oluştu.
Çok kötü olmuştum.
Acaba gitse mi diye düşündüm, Aytaçtan adresini alıp gitsem beni görünce ne düşünür? Ne yapar? Düşünceleriyle bir anda karar vererek Güneş'in adresini öğrenmek için Aytaç'a tekrar yazdım.
Gece:
Aytaç, güneş nerde yaşıyor? Adresini söyler misin?
Aytaç:
Bursa/Yeniköy boğaz'da yaşıyor. Neden sordun?
Güneş:
Onu çok merak ediyorum bursaya gidip onu bulmak, her ne olmuşsa yanında olmak istiyorum.
Son mesajımı yazdıktan sonra mesajlardan çıkarak internetten Bursa bileti bulup alarak izin almak için patronumu aradım, onayı aldıktan sonra telefonu kapatıp Güneş'le olan mesajlara girip en son görülme tarihine baktım tekrar, aynıydı..
Havaalanına gitme saatim gelmişti. Bir taksi çağırıp hava alanı için yola koyuldum.
Havaalanına vardığımda sandalyeye oturup düşünmeye başladım, acaba beni görünce ne tepki vericek?
Uçağa bindim, yolculuk tam 37 dakika sürmüştü. Hava alanından çıkıp bir taksiye binerek adresi söyledim.
Aklımda sorular...
Şuan ne yapıyordur? Ne haldedir? Acaba beni görünce ne tepki vericek? Sorular sorular... Offlayıp cama doğru baktım o ara takside durdu, ücreti ödeyip taksiden indim...
Geldiğimiz adrese baktığımda evin dağ başında olduğunu gördüm. Çok uzaktı, ne yapıyordu acaba orda yapayalnız? Burada hem komşu da yok. Başına birşey gelse kimseler duymaz. İnsan nasıl, neden böyle bir yerde yaşar ki?
Derin nefes alıp kapıyı çaldım üçüncü çalışta Güneş sinirle kapıyı açmış, bir şey diyecekti ki beni karşısında göründe ağzı açık kaldı. Beni kim sanmıştı?
"Se-sen nasıl- nasıl buldun burayı?" dedi kekeleyerek.
Gülümsedim...
Bana bakıp "Kusura bakma ya, biran şaşırdım görünce. Kapıda kaldın geç." dedi.
Yavaşça geçtim içeri, içerisi çok güzel sağde döşenmişti.
Her yer siyah beyazdı...
Kanepeye geçip oturduktan sonra soru sormak için ağzımı açtım ki bir şey demeden o konuştu.
"Ne içersin?" diye sordu.
"Ka-Kahve. kahve olabilir." dedim. Gülümseyip mutfağa gitti. O mutfağa gittikten sonra salonu incelemeye başladım. Her yer siyah beyaz. Acaba neden siyah beyaz? Merak ettim...
Elinde kahvelerle geldiğini görünce incelemeyi kesip sordum.
"Neden siyah beyaz?" diye soru yöneltim birden.
Burukça gülümseyip siyah beyaz olan odaya göz gezdirdi, sonra bana dönüp "Hayatı her zaman renkli yaşamak zefk vermez insana bazen siyah beyaz yaşamak lazım.." dedi.
Haklıydı, hayatı hep gök kuşağı gibi yaşayamaz insan. Siyah beyaz da yaşar, yaşamalı...