Sert bir kış mevsimi. Pencere açıldığında vuran rüzgar daha da hür hissettiriyor. Gece insanlarının hisleri hakim caddelerde. Kederi ruhlarına hapsederek neşeli kahkahalarla gezinen aşıklar beliriyor. Yolunu kaybeden küçük çocuk, eve kabul edilmeyen beş parasız adam... Her biri bir köşede. İçlerindeki ortak keder yetmiyor onları birleştirmeye. Her şeyden bi' haber yürüyorlar yollarında. Artık hissetmek zor neşeyi. Normale dönmek çok zor. Maskeler içten içe çürüdü. Ne tamiri ne de yok etmesi mümkün. Çok geç artık kaygılanmak için.
Kapatıyorum pencereyi. Bir kaç keder başarıyor odama ulaşmayı. Sessiz bir gülümseme ile karşılıyorum hepsini. Onca hayat varken acıyla yoğrulan, ben artık mutluluğu çok geç buluyorum.