# Bölüm 7: Peşinden Bakarken
Pusat
Hayal son zamanlarda sürekli aklımdaydı.
Ne zaman ders dinlemeye çalışsam gözüm onu arıyordu.
Ne zaman telefonumu elime alsam onun profilinde buluyordum kendimi.
Ama en sinir bozucu olan şey...
Artık bana ihtiyacı yokmuş gibi görünmesiydi.
Eskiden en ufak bir şeyde bana yazardı.
Şimdi günlerdir tek bir mesaj atmıyordu.
Öğle arasında onu okul bahçesinde yalnız yakaladım.
Tam yanına gidecekken beni fark etti.
Ve hiçbir şey olmamış gibi yürümeye devam etti.
"Hayal."
Durmadı.
"Hayal!"
Bu kez dönüp baktı.
Yüzünde ne öfke vardı ne de üzüntü.
Sadece kayıtsızlık.
Nedense bu daha çok canımı yaktı.
"Ne var?"
"Konuşalım."
"Konuşacak bir şey yok."
"Sen böyle değildin."
Dudakları hafifçe kıvrıldı.
Ama bu bir gülümseme değildi.
"İnsanlar değişir Pusat."
"Bu kadar mı?"
Bana birkaç saniye baktı.
"Sen değiştirdin."
Ve çekip gitti.
O an içimde bir şeylerin yer değiştirdiğini hissettim.
İlk kez onu durduramadım.
İlk kez arkasından sadece bakakaldım.
O gün eve döndüğümde saatlerce tavana baktım.
Ve istemeden de olsa iki yıl boyunca ona yaptıklarımı düşünmeye başladım.
Belki de gerçekten fazla ileri gitmiştim.
Belki de onu kaybetmeye başlamıştım.