Selmalara geçtiğimde ilk beni annesi Fatma teyze karşıladı. "Uy hoşgeldun Ilgın kizum!" diyerek sarıldı boynuma. Sesi titriyordu. Ağladı ağlayacaktı. "Aaa," dedim. "Fatma teyze hiç yakışıyor mu sana? Kızın bulmuş iyi adamı evlenecek ağlama ama!" Gözlerine dolan yaşı gerisin geri itti. "Napayum işte evladum da o benum."
"Evladın da infaza mı götürüyoruz be Fatma teyze," dedim. "Neyse dur bakayım ben ne hallerde o." Yukarı Selma'nın odasına yöneldim. Kapıya vurup içeri girdiğimde Selma'yı yatakta oturmuş ellerine bakarken gördüm. "Selma?" Kafasını kaldırıp bana baktı. "Geldin mi?" dedi gülümseyerek. "Ben de seni bekliyordum." Aynı şekilde karşılık verdim gülüşüne. Yanına doğru ağır ağır yürüyüp yatağa oturdum. "Eee," dedim. "Nasılsın?"
Güldü. "Bilmiyorum ki! Hem sevinçliyim, içim kıpır kıpır hem de bir hüzün var üzerimde." Ellerini tuttum. "Olacak o hüzün illa," dedim destek olmak için. "Ailenden ayrı bir hayat kuruyorsun." Gözleri doldu. "Sen de yalnız kaldın," dedi burnunu çekerek. Kaşlarımı çattım. "Niye?" diye sordum merakla. Sırtını dikleştirdi, gözleri büyüdü. "Ben gidiyorum," dedi sesi titreyerek. "Ankara'ya taşınacağım evlendiğimde." Gözlerim büyüdü. "Nasıl? Böyle bir şey dememiştin?" Başını eğdi. "Şu bir ayda yaptığım stresten kime ne dedim bilmiyorum ki! Affet beni, çok özür dilerim Ilgın."
"Şşş," dedim onu susturmaya çalışarak. "Bunun için özür dilenmez. Sorun değil. Hem... Olmadı telefondan görüşürüz." Güldü.
Selma benim çocukluğumun verdiği en güzel arkadaştı. En çok onu sevmiştim arkadaşlarımdan. Ailelerimiz arkadaş olduğundan hep birlikte büyümüştük zaten. Şimdiyse gidiyordu...
Ama temelli değildi. Bir telefon uzağımda olacaktı. Tabii ki yerini tutmayacaktı fakat sesimizle özlem giderebilirdik. Ona sıkıca sarıldım. "İyi ki varsın," dedim. "İyi ki benim arkadaşımsın."
Ama gidecekti.
Ama arkadaştık.
Ama...
Gözlerim doldu. Ona belli etmeden sildim yaşları hemen. En güzel günü olacaktı bozmamalıydım. O mutlu olacaktı. "Hadi," dedim elini tutup. "Bir şeyler yedirelim sana yoksa ölü gibi gezeceksin!" Selma kıkırdadı. "Az önce yedim. Hem sen kendine bak be!" Güldüm. "Bizim sülale genetiği; uzun boy, ince bel." Birlikte aşağı indik. Fatma teyze mutfaklarda döktürmüştü yine. Zorla da olsa Selma'ya bir şeyler yedirdik. "Açsın aç," dedim tabağına börek koyarken. "Ye şunları delirtme beni."
"Delirsen ne olur senden ya," dedi gülerek.