Bölüm 2 – Yakınlaşma
Dev dijital canavar kükreyerek üzerlerine doğru koştu.
"KOŞ!" diye bağırdı Jax.
Pomni ve Jax labirentin koridorlarında son hız kaçmaya başladılar. Birkaç dönüşten sonra eski bir odaya sığınmayı başardılar. Canavar onları kaybetmiş gibiydi.
Pomni nefes nefese yere oturdu.
"Bu... hiç eğlenceli değildi."
"Ben biraz eğlendim." dedi Jax sırıtıp.
"Tabii ki eğlendin."
Bir süre sessizlik oldu. Oda loştu ve duvarlarda renkli kristaller parlıyordu.
Pomni kristallerden birine bakarken farkında olmadan gülümsedi.
"Buraya gelmeden önce gökyüzünü izlemeyi severdim."
Jax şaşkınlıkla ona baktı.
"Gerçekten mi?"
"Evet. Bazen saatlerce."
Jax birkaç saniye sessiz kaldı.
"Ben de."
Pomni gözlerini kırpıştırdı.
"Sen mi?"
"Ne sandın? Bütün gün insanlara şaka yapan bir tavşan mıydım?"
"Biraz öyle."
İkisi de istemeden güldü.
İlk kez birlikte gülüyorlardı.
Tam o sırada tavandan küçük ışık parçacıkları düşmeye başladı. Kristaller odanın tamamını aydınlatıyordu.
Pomni etrafına bakarken büyülenmiş gibi kaldı.
"Vay..."
Jax ona baktı.
Ama kristallere değil.
Pomni'nin gülümsemesine.
Bir an için hiçbir şey söylemedi.
Pomni bunu fark edince hafifçe kızardı.
"Neye bakıyorsun?"
Jax hemen başka tarafa döndü.
"Hiçbir şeye."
"Yalan söylüyorsun."
"Belki."
Pomni kıkırdadı.
Bu kez Jax da istemeden gülümsedi.
Tam o sırada odanın kapısı açıldı ve çıkışa giden bir yol ortaya çıktı.
Pomni ayağa kalktı.
"Sanırım kurtulduk."
Jax da kalktı.
"Evet... sanırım."
Ama nedense labirentten çıkmak için eskisi kadar acele etmiyorlardı.
ÇüDijital Sirk: Jax ve Pomni
Bölüm 2 – Yakınlaşma
Dev dijital canavar kükreyerek üzerlerine doğru koştu.
"KOŞ!" diye bağırdı Jax.
Pomni ve Jax labirentin koridorlarında son hız kaçmaya başladılar. Birkaç dönüşten sonra eski bir odaya sığınmayı başardılar. Canavar onları kaybetmiş gibiydi.
Pomni nefes nefese yere oturdu.
"Bu... hiç eğlenceli değildi."
"Ben biraz eğlendim." dedi Jax sırıtıp.
"Tabii ki eğlendin."
Bir süre sessizlik oldu. Oda loştu ve duvarlarda renkli kristaller parlıyordu.
Pomni kristallerden birine bakarken farkında olmadan gülümsedi.
"Buraya gelmeden önce gökyüzünü izlemeyi severdim."
Jax şaşkınlıkla ona baktı.
"Gerçekten mi?"
"Evet. Bazen saatlerce."
Jax birkaç saniye sessiz kaldı.
"Ben de."
Pomni gözlerini kırpıştırdı.
"Sen mi?"
"Ne sandın? Bütün gün insanlara şaka yapan bir tavşan mıydım?"
"Biraz öyle."
İkisi de istemeden güldü.
İlk kez birlikte gülüyorlardı.
Tam o sırada tavandan küçük ışık parçacıkları düşmeye başladı. Kristaller odanın tamamını aydınlatıyordu.
Pomni etrafına bakarken büyülenmiş gibi kaldı.
"Vay..."
Jax ona baktı.
Ama kristallere değil.
Pomni'nin gülümsemesine.
Bir an için hiçbir şey söylemedi.
Pomni bunu fark edince hafifçe kızardı.
"Neye bakıyorsun?"
Jax hemen başka tarafa döndü.
"Hiçbir şeye."
"Yalan söylüyorsun."
"Belki."
Pomni kıkırdadı.
Bu kez Jax da istemeden gülümsedi.
Tam o sırada odanın kapısı açıldı ve çıkışa giden bir yol ortaya çıktı.
Pomni ayağa kalktı.
"Sanırım kurtulduk."
Jax da kalktı.
"Evet... sanırım."
Ama nedense labirentten çıkmak için eskisi kadar acele etmiyorlardı.
Çünkü ilk kez, Dijital Sirk'te yalnız olmadıklarını hissediyorlardı.
Devamı 3.Bölümde (FİNAL)