Bu sabah gözlerimi her zaman olduğu gibi intikam isteği ve öfkeyle açtım.
Ailem gözlerimin önünde can verdiğinden ve adı William olan katilin bana sırıtan bakışlarla baktığından beri böyleydim. Ki bu olay tam olarak onbir yıl önce gerçekleşmişti. Ben bu kadar acı çekerken bana destek olan sadece iki kişi vardı. Onlardan biri Brenda'ydı. Şuan yaşadığım yetimhanenin sahibi olan George Evans'ın kızıydı. Çoğu insan gibi onun da yeteneği vardı. Ama onun yeteneği sadece aile yadigarı olan pembe elmas kolyesinde saklıydı. O kolyeyi taktığında hasta veya yaralı olan herkesi iyileştirebiliyordu. Bu kolyenin bir özelliği daha vardı; o da bir insanı ölüyken diriltmesiydi. Eğer bu olursa kolye sonsuza kadar yok olurdu. Bunu Brenda'dan duyduğumda gerçekten şaşırdığımı hatırlıyorum. Bana sürekli onunla yaşamam gerektiğini söylüyordu fakat ondan önce şuan ki sevgilim olan Sam'e ileride birlikte yaşayacağımıza dair söz vermiştim. Sam bana destek olan diğer kişiydi. Onun ailesi onu yedi yaşındayken terk etmişti. Sam sürekli kendi kendine bunun nedenlerini sorguluyordu. İkimizinde benzer sorunlar yaşamamız birbirimize daha yakın olmamızı sağlıyordu.
Sam'in yeteneğine ona aşık olduğum kadar aşıktım. Onun yeteneği yer çekimini kontrol etmesiydi. Ah benimde öyle bir yeteneğim olsaydı keşke! Maalesef ben şanssız olanlardanım. Sam ve brenda ile on dört yaşımızdan beri yer altı mafyasını çökertmeye çalışıyoruz. Çünkü ailemi öldüren William pisliği mafyanın içindeydi. Yeraltı mafyasını çökertmek için özel yetenekli arkadaşlarımdan oluşan yedi kişilik bir çete kurmuştuk. Fakat bu lanet mafyaya hiçbir şey olmuyordu! Yatağımdan kalktım ve dışarı çıkmak için hazırlandım.Bugün önemli bir gündü. Çünkü yeteneğimin olup olmadığını bir medyum tarafından öğrenecektim. Tam odamdan çıkacakken içeri Brenda girdi.
Brenda:"- Günaydın freya!" dedi heyecanla .
"- Bakıyorum da benden heyecanlısın".
Brenda:"- kesinlikle öyleyim.
- Bak Brenda doğduğumdan beri güçlerim kendisini göstermedi bence bukadar heyecanlanma
Brenda:"- Ne yani bende mi senin gibi umutsuz olayım dedi. Ve cesaret verici gülümsemesini takındı . Haklıydı fazla umutsuzdum biraz neşelenmeliydim.tam Sam nerede diye soracakken odaya Sam girdi " Bakıyorumda uyuyan güzel uyanmış " diyerek yanağıma tatlı bir öpücük kondurdu.
Sam:"- Bugün için heyecanlı mısın bakalım
Brenda:"- Bizde tam bu konu hakkında konuşuyorduk "
Sam:"- Dur tahmin edeyim aslında heyecandan ölüyorsun ama sonucun kötü olacağından korktuğun için kendini dizginliyorsun yanlış mıyım?
" - Hayır çok doğrusun " dedim gülerek.
Brenda:"- Ah hayır geç kalıyoruz! "
Sam:"- Merak etmeyin sizi hemen medyumun evine uçururum."
Brenda:"- Hayatta olmaz " dedi sinirle.
Sam:"- Hiç şaşırmadım hala bir çocuk gibi yükseklikten korkuyorsun"
Brenda:"- Ne! En azından senin gibi arı görünce kıyameti koparmıyorum!"
" -Yeter " diye bağırdım" artık bu küçük tartışmanıza bir son verin şu an saat tam on bir yani daha zamanımız var bu sebeple hepimiz Brenda' nın arabasıyla gidiyoruz anlaşıldı mı?"
Sam:"- Anlaşıldı güzel komutanım! dedi gülerek.
Brenda gözlerini devirerek:"- hadi gidelim artık" dedi ve odadan çıktı.
Hepimiz yetimhaneden çıkıp Brenda' nın gri, lüks arabasına bindik. Yirmi dakika içerisinde medyumun evine varmıştık. Karşımızda bembeyaz, geniş bahçeli bir malikâne vardı. Bahçeye girdiğimde resmen büyülenmiştim. Sam ve Brenda' nın bakışları aynı şeyi hissettiklerini gösteriyordu. Bu bahçe güller, papatyalar, çuha ve gelincik gibi bir sürü çiçekle doluydu. Bu çiçeklerin kokularının birleşimi hepimizin ruh halini değiştirmeye yetmişti. Hemen mayışmış halimden kurtularak medyumun kapısını çaldım. Kapıyı kızıl kıvırcık saçlı, siyahi bir kadın açtı.
Kadın:"- Hoş geldin freya
"dedi, Brenda ve Sam'i görmezden gelerek.
