Komik bir günün yankısıydı gözlerindeki parıltı,
Kalbimdeki umut filizleri seninle yeşermişti bir zamanlar.
Şimdiyse hüzünlü bir sonetin mısralarında kaybolmuş.
Hikayelerimiz mutlulukla başlayıp hüzünle noktalandı,
Kendimi keşkelerin arasında buldum, sensizliğe yelken açmış.
Bir zamanlar senin için değişen, şimdi yalnızca hatıralarda yaşayan.
Yanlışlarımızın ağırlığındaydı belki de ayrılığımızın nedeni,
Senin çabalarını hiçe saydığım, itiraf etmeliyim.
Ama içimde bir yerlerde hâlâ umut ışığı yanıyordu, yeniden.
Sana olan sevgim, özlemim değişmedi asla,
Ancak seni yeniden kazanmak için yaptığım her şey boşa düşmüş gibi.
Ve ben, kabullenişin soğuk yüzüyle yüzleşmek zorunda kaldım.
Şimdi, kilometrelerce uzakta, her birimiz kendi yolumuzda,
Keske mesafeler aşkı da alıkoymasa, devam edebilseydik.
Ama hayat bazen bizim için en zor seçimleri saklıyor.
Yanlışlarım için özür dilerim, gerçekten,
Sana değer vermeyi ve sevgimi kaybettikten sonra öğrendim.
Şimdi, sessizce umut ediyorum, mutluluğun seninle olsun,
Ve senin için en doğru olanın peşinden gidebilmen için.