Bölüm 4

İçimde kopan hatıralar var. Sustuklarım taşıyor gözlerimden. Hic beklemediğim anda dökülüyorlar aniden. Neden olmuyor? Neden tanıyamıyorum kendimi? Bilir miydim umutların umutsuzluklarını? Umutsuzlukların içinde yaşayan kederleri, acıları ne zaman öğrendim? En son neyden vazgeçtik de sığdıramadık gecelere. Kaçıp gideceğimiz yolları kendi ellerimizle tıkadık. Beklentileri tıkadık o yollara. Umutsuzlukların içinden kazıdıklarımla tıkadım. Ne uğruna bu savaş? Ne uğruna bu uğraşlar. Bu günler, bugünler. Adım adım gün batımından uzaklaşıyoruz. Kalbimin konuştuğunu göz yaşlarımdan bir de şu yağan yağmurdan bildim. Bir de yavaşlayan nefeslerimden. Bir de şu özlem bitirecek beni. Sol yanımın uyuşukluğu bitirecek. Buğulanan gözlerim, sızlayan burnum da geçirmiyor, yetmiyor ki kavuşmaya. Uzakları yakın yapmıyor ki sızlanmalar, yakarışlar. Yine de değişmeyecek yakınlar gelse de uzak kalacak bazı hisler, pişmanlıklar. Geçmişi özledikçe kaçmak istiyorum ondan. Uzakken güzeller sanki. Yakınlaştıkça yük bindirip gidiveriyor defalarca